پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٢٥ - ترجمه

بخش دوّم‌

أيّها النّاس، إنّ الدّنيا تغرّ المؤمّل لها و المخلد إليها، و لا تنفس بمن نافس فيها، و تغلب من غلب عليها. و ايم اللّه، ما كان قوم قطّ في غضّ نعمة من عيش فزال عنهم إلّا بذنوب اجترحوها، ل «أَنَّ اللَّهَ لَيْسَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ».

و لو أنّ النّاس حين تنزل بهم النّقم، و تزول عنهم النّعم، فزعوا إلى ربّهم بصدق من نيّاتهم، و وله من قلوبهم، لردّ عليهم كلّ شارد، و أصلح لهم كلّ فاسد. و إنّي لأخشى عليكم أن تكونوا في فترة. و قد كانت أمور مضت ملتم فيها ميلة، كنتم فيها عندي غير محمودين، و لئن ردّ عليكم أمركم إنّكم لسعداء. و ما عليّ إلّا الجهد، و لو أشاء أن اقول لقلت: عفا اللّه عمّا سلف!

ترجمه‌

: اى مردم، دنيا آرزومندان و دل بستگان خود را فريب مى‌دهد و از وعده‌هاى دروغين به علاقه‌مندان خويش دريغ نمى‌ورزد و بر آن كس كه بر دنيا پيروز گردد سرانجام چيره خواهد شد. به خدا سوگند! هرگز ملتى كه در ناز و نعمت مى‌زيستند نعمتشان زوال نيافت، مگر بر اثر گناهانى كه مرتكب شدند؛ زيرا خداوند هرگز به بندگانش ستم روا نمى‌دارد و اگر مردم هنگامى كه بلاها بر آن نازل مى‌شود و نعمت‌ها از آنان سلب مى‌گردد با صدق نيّت در پيشگاه خدا تضرّع كنند و با قلب‌هاى پر از عشق و محبت به خدا، از او درخواست نمايند، به يقين آن چه، از دستشان رفته به آنان باز مى‌گردد و هر خرابى را براى آن‌ها اصلاح مى‌كند. من از اين مى‌ترسم كه شما در جهالت و غفلت فرو رويد