پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٥ - ١ حق پرسشگرى

الهى را گرفتند و با جعل احاديث فراوان، اين آب زلال را آلوده و مسموم ساختند.

سپس امام عليه السّلام در پايان اين سخن، تصميم نهايى خود را در ضمن چند جمله كوتاه بيان كرده چنين مى‌فرمايد: «اگر اين مشكلات موجود از ما و آن‌ها برطرف گردد، من آن‌ها را به سوى حق خالص مى‌برم و اگر مسير حوادث به گونه ديگرى بود (عاقبت شومى دارند) بر آن‌ها حسرت مخور؛ زيرا خداوند از آن چه انجام مى‌دهند، آگاه است» (فإن ترتفع عنّا و عنهم محن البلوى، أحملهم من الحقّ على محضه؛ و إن تكن الأخرى، «فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ»).

اشاره به اين كه اگر موانع بر طرف گردد، من براى بازگرداندن جامعه اسلامى به جامعه عصر پيامبر صلّى اللّه عليه و آله آمادگى كامل دارم و تلاش و كوشش خود را در اين راه به كار مى‌گيرم؛ ولى اگر شرايط اجازه نداد باز هم مشكلى نيست؛ چرا كه ما به وظيفه خود عمل كرده‌ايم و آن‌ها نيز به سزاى اعمالشان خواهند رسيد.

١. حق پرسشگرى‌

هر انسانى در برابر انبوهى از مجهولات و مشكلات درباره خود و ديگران قرار دارد كه گاه مربوط به مسائل مادّى است و گاه معنوى و كليد حلّ آن‌ها غالبا سؤال از آگاهان و انديش‌مندان است.

به همين دليل، خداوند در عالم تكوين و تشريع درهاى سؤال را به روى انسان گشوده است. از نظر تشريع در دستورات اسلامى نه تنها اجازه سؤال به هر كس و درباره هر چيز را داده است، بلكه به سؤال كردن امر كرده است، قرآن مجيد در دو آيه مى‌فرمايد: