پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٤ - شرح و تفسير رسوايى آتش افروزان جنگ جمل

گروهى از آنان را با شكنجه و گروهى را با حيله كشتند. به خدا سوگند! اگر آن‌ها فقط به يك نفر دست مى‌يافتند و او را به طور عمد و بدون گناه مى‌كشتند، قتل همه آن لشكر براى من حلال بود؛ چرا كه آن‌ها حضور داشتند و مخالفت نكردند و از او نه با زبان دفاع كردند و نه با دست (و به اين ترتيب، هم دست مفسدان فى الارض شدند) چه رسد به اين كه آنان گروه بسيارى از مسلمانان را به تعداد همراهانشان كه با آن‌ها وارد بصره شدند به قتل رساندند!

امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه، شرحى پيرامون خطاهاى بزرگ آتش افروزان جنگ جمل بيان مى‌كند تا همه بدانند اگر امام به جنگ با آن‌ها برخاست و گروهى از آنان در اين جنگ كشته شدند مستحق بودند؛ دهان بهانه جويان و ايراد كنندگان بى خبر را با اين منطق قوى و نيرومند خود مى‌بندد و به طور عمده به سه گناه از جرايم سنگين آن‌ها اشاره مى‌كند:

نخست مى‌فرمايد: «آن‌ها (طلحه و زبير و هم دستانشان) به سوى بصره حركت كردند؛ در حالى كه همسر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را همچون كنيزى كه به بازار برده فروشان مى‌برند، به دنبال خود كشاندند» (فخرجوا يجرّون حرمة رسول اللّه- صلّى اللّه عليه و آله- كما تجرّ الأمة عند شرائها، متوجّهين بها إلى البصرة).

سپس مى‌فرمايد: « (آرى) آن‌ها همسران خود را در خانه‌هايشان پشت پرده نگه داشتند (تا از نظر نامحرمان دور باشند) ولى پرده نشين حرم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله را در برابر ديدگان خود و ديگران ظاهر ساختند» (فحبسا نساءهما في بيوتهما، و أبرزا