پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١ - بخش اوّل

بخش اوّل‌

أرسله على حين فترة من الرّسل، و طول هجعة من الأمم، و انتقاض من المبرم؛ فجاءهم بتصديق الّذي بين يديه، و النّور المقتدى به. ذلك القرآن فاستنطقوه، و لن ينطق، و لكن أخبركم عنه: ألا إنّ فيه علم ما يأتي، و الحديث عن الماضي، و دواء دائكم، و نظم ما بينكم.

ترجمه‌

: خدا او (پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله) را در زمانى فرستاد كه مردم از پيامبران پيشين فاصله گرفته بودند (و تعليمات آن‌ها به فراموشى سپرده شده بود) ملت‌هاى جهان به خواب عميقى فرو رفته بودند و تار و پود نظام زندگى انسان‌ها و حقايق مبرم از هم گسسته بود.

او در اين هنگام براى مردم كتابى آورد كه كتب آسمانى پيشين را تصديق مى‌كرد و نورى كه بايد به آن اقتدا شود، (در پرتو آن پيش روند) اين كتاب همان قرآن است. آن را به سخن آريد (تا همه چيز را بازگو كند)؛ هر چند هرگز براى شما (نسبت به تمام اين امور) سخن نمى‌گويد؛ ولى من از جانب او به شما خبر مى‌دهم (و اسرار مكتومش را فاش مى‌سازم). آگاه باشيد! در آن علم آينده و اخبار پيشين و داروى بيمارى‌هاى شما و نظم و سامان بخش روابط ميان شماست.