پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧ - شرح و تفسير اسباب نجات در قيامت

نمى‌گردد» ( «و لا تخلقه كثرة الرّدّ»، و ولوج السّمع).

آرى! مسلّما هر قدر آن را بخوانند و تكرار كنند باز هم روح پرور و شيرين‌تر و دلپذيرتر است؛ چرا؟ زيرا قرآن، كلام خداست و كلام او همچون ذاتش نامتناهى است و هر چه در آن تدبّر شود حقايق تازه‌اى كشف مى‌شود و با پيشرفت علم و دانش بشرى ابعاد تازه‌اى از آن آشكار مى‌گردد و همان گونه كه در حديث معروف پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله آمده است: «لا تحصى عجائبه و لا تبلى غرائبه؛ شگفتى‌هاى آن به شماره در نمى‌آيد و نو آورى‌هايش به كهنگى نمى‌گرايد». [١] و يا آن گونه كه در حديث معروف امام رضا عليه السّلام بيان شده است، در پاسخ اين سؤال كه چرا قرآن بر اثر فزونى انتشار و تكرار تلاوت كهنه نمى‌شود؛ بلكه هر روز شاداب‌تر است؟

فرمود: اين به سبب آن است كه خداوند آن را براى زمان معينى يا گروه خاصى قرار نداده؛ به همين دليل در هر زمان تازه است و تا دامنه قيامت، نزد هر قومى با طراوت و شاداب مى‌باشد. [٢] و سرانجام در دهمين و يازدهمين ويژگى مى‌فرمايد: «آن كس كه با قرآن سخن بگويد، راست مى‌گويد، و آن كس كه به آن عمل كند پيشى مى‌گيرد» (من قال به صدق، و من عمل به سبق).

اشاره به اين كه قرآن، معيار حقّ و باطل و پيروزى و شكست است. آن‌ها كه هماهنگ با قرآن، سخن مى‌گويند، گفتارشان عين حقيقت است و آن‌ها كه هماهنگ با آن عمل مى‌كنند پيروزند. محتواى قرآن، عين واقعيت است و راه‌هايى كه ارائه داده به سر منزل سعادت مى‌رسد؛ چرا كه در كلام خدا هيچ خطايى نيست؛ به همين دليل هماهنگى با آن در گفتار و كردار انسان را به حقيقت مى‌رساند.

[١] اصول كافى، جلد ٢، صفحه ٥٩٩.

[٢] بحار الانوار، جلد ٩٢، صفحه ١٥.