پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٣ - شرح و تفسير سه دستور مهم اخلاقى

بخش دوّم‌

افترقوا بعد ألفتهم، و تشتّتوا عن أصلهم. فمنهم آخذ بغصن أينما مال، مال معه. على أنّ اللّه تعالى سيجمعهم لشرّ يوم لبني أميّة، كما تجتمع قزع الخريف يؤلّف اللّه بينهم، ثمّ يجمعهم ركاما كركام السّحاب؛ ثمّ يفتح لهم أبوابا. يسيلون من مستثارهم كسيل الجنّتين، حيث لم تسلم عليه قارة، و لم تثبت عليه أكمة، و لم يردّ سننه رصّ طود، و لاحداب أرض. يذعذعهم اللّه في بطون أوديته، ثمّ يسلكهم ينابيع في الأرض، يأخذ بهم من قوم حقوق قوم، و يمكّن لقوم في ديار قوم. و ايم اللّه، ليذوبنّ ما في أيديهم بعد العلوّ و التّمكين، كما تذوب الألية على النّار.

ترجمه‌

: آن‌ها (اشاره به ياران امام عليه السّلام است) پس از اتحاد و همبستگى پراكنده شدند و از اصل خويش متفرق گشتند. در اين ميان بعضى از آن‌ها به شاخه محكمى چنگ زدند و به هر جا آن شاخه تمايل يافت، همراهش به آن سو رفتند. اما به زودى خداوند آن‌ها را براى بدترين روزى كه بنى اميّه در پيش دارند متحد خواهد كرد و آن گونه كه قطعه‌هاى پراكنده ابر پاييزى جمع مى‌شود، خداوند همه آن‌ها را گرد مى‌آورد و در ميان آنان الفت برقرار مى‌سازد؛ سپس آنان را همچون ابرهاى متراكم به هم مى‌پيوندد و به دنبال آن، درهاى فتح و پيروزى را به روى‌شان مى‌گشايد. آن‌ها همچون سيل خروشانى از جايگاه خود حركت مى‌كنند؛ مانند سيل (عظيم سرزمين قوم سبأ) كه دو باغستان (بسيار گسترده دو