همان گونه كه قبلا اشاره شد، ابن ابى الحديد هنگامى كه به اين بخش از خطبه مى‌رسد روايات زيادى از منابع اهل تسنن در فضيلت على عليه السّلام نقل مى‌كند كه بالغ بر بيست و چهار حديث مى‌شود و تصريح مى‌كند كه اين روايات غير از احاديثى است كه شيعه اماميه در مقام اثبات امامت على عليه السّلام بدان تمسك مى‌جويند.

مناسب است در اين جا به بعضى از اين روايات بسيار پر محتوا اشاره كنيم:

١. پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به على عليه السّلام فرمود: «يا علىّ إنّ اللّه قد زيّنك بزينة لم يزيّن العباد بزينة أحبّ إليه منها هى زينة الأبرار عند اللّه تعالى؛ الزّهد في الدّنيا جعلك لا ترزء من الدّنيا شيئا، و لا ترزء الدّنيا منك شيئا و وهب لك حبّ المساكين فجعلك ترضى بهم أتباعا و يرضون بك إماما؛ اى على! خداوند تو را به زينتى آراسته است كه بندگانش را به زينتى بهتر از آن نياراسته است و آن، زينت نيكان در نزد خداست كه همان زهد در دنياست. خداوند تو را چنان قرار داده كه چيزى از دنيا گردآورى نمى‌كنى و دنيا نيز چيزى از تو بر نمى‌گيرد و نمى‌كاهد. خداوند به تو محبّت مستمندان را بخشيده و تو را آن گونه قرار داده كه از چنين پيروانى خشنود شوى؛ آن‌ها نيز به پيشوايى همچون تو خشنود باشند». [١] ٢. پيامبر صلّى اللّه عليه و آله فرمود: «إنّ اللّه عهد إلىّ في علىّ عهدا فقلت يا ربّ بيّنه لي.

قال: اسمع أنّ عليّا راية الهدى و إمام أوليائي و نور من أطاعنى و هو الكلمة الّتي ألزمتها المتّقين من أحبّه فقد أحبّني و من أطاعه فقد أطاعني فبشّره بذلك؛ خداوند با من درباره على عليه السّلام عهدى فرمود (و اشاره به مقامات و فضايل على كرد) عرض كردم: پروردگارا، آن را براى من بيان كن؛ فرمود: بشنو! على، پرچم هدايت و پيشواى دوستان من و نور كسانى است كه اطاعتم كنند و او كلمه‌اى است كه پرهيزكاران‌

[١] ابن ابى الحديد در شرح نهج البلاغه خود اين حديث را از «ابو نعيم اصفهانى» در «حلية الاولياء» و «مسند احمد بن حنبل» نقل كرده است. (شرح نهج البلاغه، جلد ٩، صفحه ١٦٦).