پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٩ - ترجمه

خطبه ١٧٥ [١] و من خطبة له عليه السّلام في الموعظة و بيان قرباه من رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله‌

از خطبه‌هاى امام عليه السّلام است كه در آن مردم را پند و اندرز مى‌دهد و نزديك بودن خود را با رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بيان مى‌دارد.

خطبه در يك نگاه‌

اين خطبه از سه بخش تشكيل شده است:

امام عليه السّلام در بخش اوّل مواعظ سودمندى با بيانات تكان دهنده براى مخاطبان خود- كه در واقع همه انسان‌ها در طول تاريخ‌اند- بيان مى‌فرمايد و كسانى را كه در خواب غفلت گرفتارند با سخنان بيدارگر خود بيدار مى‌كند.

[١] سند خطبه:

از جمله منابعى كه بخشى از اين خطبه در آن نقل شده، «غرر الحكم آمدى» است. (مصادر نهج البلاغه، جلد ٢، صفحه ٤٢٢) و از كتاب «تمام نهج البلاغه» چنين بر مى‌آيد كه اين خطبه در منابع ديگرى بوده و اضافاتى داشته است؛ از جمله «پيشگويى علي عليه السّلام درباره حجر الاسود» كه به وسيله بعضى از دشمنان از مكه به بلاد ديگر منتقل مى‌شود پس از مدّتى به جاى نخست بازگردانده مى‌شود. (كتاب تمام نهج البلاغه، صفحه ٢٨٧).