پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - شرح و تفسير انسانهاى گمراه و غافل

پيشوايى برگزيند كه قائد و راهنماى او باشد» (و هو في مهلة من اللّه يهوي‌ [١] مع الغافلين، و يغدو مع المذنبين، بلا سبيل قاصد، و لا إمام قائد).

آرى! اسباب بدبختى او در اين چهار امر خلاصه مى‌شود، با غافلان همراه بودن و سقوط كردن و با گنهكاران همنشين شدن، از راه راست حركت نكردن و پيشواى صالحى برنگزيدن.

تعبير به «امام قائد» ممكن است اشاره به امامان عليهم السّلام معصوم باشد يا هر پيشواى عالم و با تقوايى كه پيرو معصومين عليهم السّلام است و در هر حال، نقش رهبرى صالحان را در هدايت و نجات انسان‌ها را مشخص مى‌كند؛ همان گونه كه نقش همنشينى با غافلان و گنهكاران را در بدبختى و سقوط انسان روشن مى‌سازد.

(١) «يهوى» از ماده «هوى» (بر وزن تهى) در اصل به معناى سقوط كردن از بلندى است و «هوى» (بر وزن هوا) به معناى تمايل به چيزى است و معمولا در مورد تمايلات نفسانى به امور باطل به كار مى‌رود و در جمله بالا به همان معناى اوّل است؛ يعنى شخص دنيا پرست همراه غافلان در وادى بدبختى سقوط مى‌كند.