پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٢ - شرح و تفسير جلوهها، نعمتها و زيبايىهاى بهشت

سپس در بخش پايانى آتش شوق ديدار الطاف پروردگار و نعمت‌هاى بى‌شمار او را در آن سراى جاويدان در دل مخاطبان شعله‌ور مى‌سازد و مى‌فرمايد: «اى شنونده، اگر قلب خويش را براى رسيدن به آن مناظر زيبا كه در آن جاست مشغول دارى، روحت با اشتياق به سوى آن پر مى‌كشد و از حضور من به همسايگى اهل قبور خواهى شتافت تا هر چه زودتر به آن نعمت‌ها دست يابى» (فلو شغلت قلبك أيّها المستمع بالوصول إلى ما يهجم عليك من تلك المناظر المونقة [١]، لزهقت‌ [٢] نفسك شوقا إليها، و لتحمّلت من مجلسي هذا إلى مجاورة أهل القبور استعجالا بها).

امام عليه السّلام با اين سخن مى‌خواهد بر اين حقيقت تأكيد كند كه عظمت و زيبايى نعمت‌هاى بهشتى فراتر از آن است كه در بيان بگنجد و اگر انسان، درست به آن بينديشد، چنان آتش شوق در دلش زبانه مى‌كشد كه گويى مى‌خواهد بى‌اختيار به سوى آن پرواز كند؛ همان گونه كه در خطبه متقين نيز با تعبير ديگرى به آن اشاره فرموده است: «فاذا مرّوا بآية فيها تشويق ركنوا اليها طمعا و تطلّعت نفوسهم إليها شوقا؛ هرگاه پرهيزگاران به آيه‌اى برسند كه در آن تشويق (به سوى بهشت) باشد با علاقه فراوان به آن روى بياورند و روح و جانشان با شوق بسيار به آن مى‌نگرد». [٣] و سرانجام با يك دعاى پر معنا خطبه را پايان مى‌دهد: «خداوند ما و شما را به لطف و رحمتش از كسانى قرار دهد كه با دل و جان براى رسيدن به منزلگاه‌هاى نيكان كوشش مى‌كنند» (جعلنا اللّه و إيّاكم ممّن يسعى بقلبه إلى منازل الأبرار برحمته).

اشاره به اين كه تا رحمت الهى بدرقه راه نشود، كسى به جايى نمى‌رسد.