تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٩٨ - ٣١ ابن داوود قمى(م ٣٦٨ ق)

تأليفات‌

او در زمينه تاريخ، فقه، رجال و كتاب‌شناسى، دست به قلم برد؛ ولى بيشتر آثار وى ناياب‌اند: ١. التاريخ‌، كه هر چند ناتمام بوده، بيش از هزار ورق داشته است.[١] ٢ و ٣. مناسك الحجّ‌، در دو حجم مفصّل و مختصر، ٤. دعاء السفر، ٥. الإفضال.

اثر چاپى: ٦. الرسالة إلى ابن ابنه فى ذكر آل أعين.

گويا كتاب‌ دعاء السفر يا بخشى از آن، تا سده هفتم موجود بوده و ابن طاووس در إقبال‌ خود، از آن نقل كرده است.[٢] اتان كلبرگ تحت عنوان كتاب‌ الدعوات‌ از مؤلّفى ناشناخته، متذكّر شده كه آنچه در كتاب‌ إقبال‌ از كتاب‌ الدعوات‌ نقل شده، مربوط به جزوه‌اى است مشتمل بر ادعيه و با خطّ ابو غالب زرارى، كه حسين بن عبيد اللَّه غضائرى آن را از زيد بن جعفر علوى (زيدى مذهب) روايت كرده است.[٣]

٣١. ابن داوود قمى (م ٣٦٨ ق)

محمّد بن احمد بن داوود، مكنى به ابو الحسن و معروف به ابن داوود قمى؛ محدّث، فقيه و رجالى. وى در قم، زاده شد و تا سال ٣٣٣ ق، نيز در آن جا بود. او از مشايخ حديث قم؛ بويژه احمد بن داوود و سلامة بن محمّد ارزنى- كه به ترتيب، پدر و دايى او بودند- و نيز محمّد بن حسن بن وليد، حديث شنيد.[٤] ابن داوود پس از مرگ پدر در سال ٣٣٣ ق به بغداد مهاجرت كرد و تا پايان عمر خود در سال ٣٦٨ ق، در آن جا ساكن شد.[٥] بر اين اساس، وى نزديك به ٣٥ سال در بغداد زندگى كرد. فرزند او، ابن غضائرى، شيخ مفيد، ابن عبدون، ابو غالب رازى و ابن نوح سيرافى، از او روايت‌

[١]. رجال النجاشى، همان جا.

[٢]. الإقبال، ص ٤٥٢.

[٣]. كتاب‌خانه ابن طاووس، ص ٢٢٥.

[٤]. رجال النجاشى، ص ٨٣، ٣٨٤، ٣٥، ٦٠.

[٥]. رجال النجاشى، ص ٣٨٤.