تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٨٦ - ٢٣ مظفر بن جعفر بن حسين(زنده در نيمه نخست سده چهارم)

نسخه، به خطّ مؤلّف است.[١] نام جدّ مؤلّف به اختلاف، حسين‌[٢] و حسن‌[٣] ضبط شده است. سال وفات و محلّ زندگى مظفّر بن جعفر، معلوم نيست. به قرينه برخى از مشايخ او- چون: ابن عقده (م ٣٣٢ ق)،[٤] ابو على بن همام (م ٣٣٦ ق)،[٥] و ابو مفضّل شيبانى‌[٦]-، مى‌توان گفت كه در نيمه نخست سده چهارم، در بغداد زندگى مى‌كرده است.

در گزارشى، مظفّر بن جعفر از ابو مفضّل شيبانى و او از كتاب ابن جرير طبرى، روايتى را درباره نام‌گذارى امام على عليه السلام به «امير المؤمنين» توسّط پيامبر صلى الله عليه و آله، نقل كرده است؛[٧] اگرچه در گزارشى ديگر، مظفّر بن جعفر بى‌واسطه، از ابن جرير روايت مى‌كند.[٨] به قرينه گزارش اوّل، به نظر مى‌رسد كه گزارش دوم نيز با واسطه كتاب ابن جرير بوده، نه نقل بى‌واسطه. نيز به قرينه آن‌كه كتابى با عنوان‌ غدير خمّ‌، به ابن جرير طبرى نسبت داده شده‌[٩] و خطيب بغدادى (م ٤٦٣ ق) نيز از ابن جرير طبرى صاحب‌ تاريخ‌ نام برده،[١٠] اين احتمال تقويت مى‌شود كه واسطه، ابن جرير طبرى سنّى بوده است؛ اگرچه آقا بزرگ تهرانى، احتمال ابن جرير طبرى امامى را قوى دانسته است.[١١]

[١]. اليقين، ص ١٠٩، ١١٠، ٣٦٢ و ٣٧١.

[٢]. همان، ص ١٠٩.

[٣]. همان، ص ٣٦٨ و ١١٠.

[٤]. همان، ص ٣٦٣.

[٥]. همان، ص ٣٦٢.

[٦]. همان، ص ٣٦٨.

[٧]. همان، ص ٣٦٨.

[٨]. همان، ص ١٠٩.

[٩]. الذريعة، ج ١٦، ص ٢٥.

[١٠]. تاريخ بغداد، ج ٢، ص ١٦٢، ش ٥٨٩.

[١١]. الذريعة، ج ١٦، ص ٢٥.