تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ٢٣٧ - ٤ كتاب الغيبة

واحدةٍ وهى الصلاة التى توفّى عقبها».

روايت ديگر در اين باره، چنين است: «لمّا كَبّر أبو بكر فى المحراب خرج رسول اللَّه صلى الله عليه و آله بين علىّ عليه السلام و الفضل بن العبّاس و رِجْلاه تخطّان فى الأرض ضعفاً مِن العلّة، فدخل المحرابَ وصلّى بالناس قاعداً». اما اين روايت نيز مختلف نقل شده است. به موجب يك روايت: «إنه أزال أبابكر عن المحراب وأقامه بينه و بين الصفّ الأوّل، فكان أبو بكر يصلّى بصلاة الرسول صلى الله عليه و آله والناس يصلّون بصلاة أبى بكر» و به روايت ديگر: «بقى معه فى المحراب يصلّيان جميعاً».

اختلاف در روايتى كه در باره برترين منقبت ابوبكر نقل شده، شاهد روشنى بر بطلان آن است.[١] از ديگر سو، محال است كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله كسى را پيش‌نماز كند و نمازگزاران ندانند كه آيا او نماز خواند يا نخواند، آيا پيامبر او را كنار زد يا كنار نزد.

اين كتاب با همه فراز و فرودهايش، مورد اعتماد واقع شده است. ابن شهر آشوب، محمّد باقر مجلسى، على بن يونس بياضى، قاضى شوشترى و ميرزا حسين نورى، از اين كتاب نقل كرده‌اند.[٢] كتاب‌ الإستغاثة، افزون بر اين مصادر حديثى، از مصادر كتاب‌هاى تاريخى و كلامىِ بسيارى است كه در يك سده اخير تأليف شده‌اند.

٤. كتاب الغيبة

مؤلّف: ابن ابى زينب نعمانى‌

تحقيق و تخريج: فارس حسّون كريم‌

ناشر: انوار الهُدى‌، قم، چاپ اوّل، ١٤٢٢ ق.

در تحقيق كتاب‌ الغيبة، از چند نسخه خطّى و چاپى استفاده شده است: يكى نسخه چاپ بيروت در ١٤٠٣ ق، كه پرخطا بوده، و نسخه‌هاى چاپ تهران در ١٣٩٧ ق،

[١]. همان، ج ٢، ص ١٤- ١٥.

[٢]. مناقب آل ابى طالب، ج ٢، ص ٣٦٤؛ بحار الأنوار، همان جا؛ الصراط المستقيم، ج ١، ص ٦؛ الصوارم المهرقه، ص ٢٠- ٢١، ٣٣٩- ٣٤٠؛ إحقاق الحق، ص ٢١٥؛ خاتمة مستدرك الوسائل، همان جا.