تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٥٨ - تأليفات

به هر حال، زادگاه كراجِكى معلوم نيست.[١] وى از شيخ مفيد، سيّد مرتضى، شيخ طوسى، سلّار بن عبد العزيز (م ٤٤٨ ق) و ابن شاذان (م ٤٢٠ ق)،[٢] و نيز از برخى مشايخ اهل سنّت، حديث شنيد.[٣] بر پايه برخى گزارش‌ها، كراجكى در دهه دوم سده پنجم، به شهرهاى مكّه،[٤] قاهره، صور، صيدا، طرابلس و رمله سفركرد و در طرابلس، رحل اقامت افكند.[٥] او سرانجام در سال ٤٤٩ ق، در شهر صور درگذشت.[٦] به قرينه سال وفات او و اين كه در سال ٣٩٩ ق، از ابو الحسن على بن احمد، لغوى معروف به ابن زكار، در ميافارقين روايت كرده،[٧] وى بايد در حدود سال ٣٧٩ ق، به دنيا آمده باشد.

كراجكى در فقه، كلام و حديث، دانشمندى گران‌مايه، متعهّد، قابل اعتماد و از مشايخ دوازده‌گانه اجازه بود.[٨] وى در علم لغت، نحو، نجوم، علم انساب و طب نيز صاحب نظر شناخته مى‌شد.[٩] گويا او نخستين عالم شيعى است كه لقب «علّامه» گرفته است.[١٠]

تأليفات‌

بيش از نود كتاب در زمينه فقه، كلام، اخلاق، ادب و مواعظ، نجوم، فهرست و دعا

[١]. لسان الميزان، ج ٥، ص ٣٠٠، رقم ١٠١٦؛ شذرات الذهب، ج ٣، ص ٢٨٣؛ مرآة الجنان، ج ٢، ص ٧٠؛ معجم‌المؤلفين، ج ١١، ص ٢٧؛ أعيان الشيعه، ج ٩، ص ٤٠٠.

[٢]. فهرست منتجب الدين، ص ١٠٠؛ خاتمة مستدرك الوسائل، همان جا؛ الذريعة، همان جا.

[٣]. الاستنصار، ص ٢٤.

[٤]. الاستنصار، ص ٢٠.

[٥]. تراثنا، ج ٤٣، ص ٣٦٧- ٤٠٤؛ خاتمة مستدرك الوسائل، ج ٣، ص ١٢٧- ١٣٣.

[٦]. أمل الآمل، ج ٢، ص ٢٨٧؛ الذريعة، ج ٢، ص ٣٢؛ النابس، ص ١٧٧.

[٧]. كنز الفوائد، ج ١، ص ١٣٤.

[٨]. فهرست منتجب الدين، ص ١٠٠؛ أمل الآمل، ج ٢، ص ٢٨٧؛ بحار الأنوار، ج ١، ص ٣٥؛ خاتمه مستدرك‌الوسائل، ج ٣، ص ١٢٦؛ النابس، ص ١٧٧.

[٩]. لسان الميزان، ج ٥، ص ٣٠٠.

[١٠]. الدروس، ج ١، ص ١٥٢.