تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١٣٥ - ٩ ابو عبد الله غضائرى(م ٤١١ ق)

تأليف‌

در مصادر، يك كتاب با عنوان‌ مجموع الدعوات،[١] براى ابو الحسين تلعكبرى نام برده‌اند- كه گاه با همين عنوان‌ مجموع التلعكبرى‌[٢] و كتاب عتيق‌[٣] از آن ياد شده-؛ ولى گاه به پدر او، هارون بن موسى نيز نسبت داده شده است.[٤] اين كتاب تا سده يازدهم موجود بود. ابن طاووس (م ٦٦٢ ق) نسخه‌اى از آن را- كه به خطّ محمّد بن هارون تلعكبرى، مؤلّف كتاب بود- داشته،[٥] و كفعمى (م ٩٩٧ ق) و محمّد باقر مجلسى (م ١١١١ ق) نيز نسخه‌اى از آن را در اختيار داشتند كه در سال ٥٧٦ ق، استنساخ شده بود.[٦] مجموع الدعوات‌ از مصادر ابن طاووس‌[٧] و محمّد باقر مجلسى‌[٨] است. گويا افندى اصفهانى (م ١١٣٢ ق) و محدّث نورى (م ١٣٣٢ ق) آن را در دسترس نداشته‌اند؛ چراكه آن دو، تنها به واسطه ابن طاووس و مجلسى، از آن نقل كرده‌اند.[٩]

٩. ابو عبد اللَّه غضائرى (م ٤١١ ق)

حسين بن عبيد اللَّه بن ابراهيم، مكنا به ابو عبد اللَّه و معروف به ابو عبد اللَّه غضائرى؛ محدّث و رجالى. ابو عبد اللَّه غضائرى، اهل واسط بود و در بغداد نيز زندگى كرد.[١٠]

[١]. مهج الدعوات، ص ١٧٤؛ بحار الأنوار، ج ١، ص ٣٣.

[٢]. البلد الأمين، ص ٥٠٣.

[٣]. بحار الأنوار، همان جا.

[٤]. بحار الأنوار، ج ١٠٠، ص ٢١١؛ مستدرك الوسائل، ج ١٠، ص ٣٥١.

[٥]. مهج الدعوات، همان جا.

[٦]. البلد الامين، همان جا؛ بحار الأنوار، همان جا.

[٧]. مهج الدعوات، ص ١٧٤- ١٧٥؛ فتح الابواب، ص ٢٠٤.

[٨]. بحار الأنوار، ج ١، ص ٣٣.

[٩]. رياض العلماء، ج ٥، ص ٢٩٤- ٢٩٥؛ مستدرك الوسائل، ج ١، ص ٣٦٦، ص ٥٧٠؛ ج ٦، ص ١١٤، ص ٢٧٢- ٢٧٣.

[١٠]. لسان الميزان، ج ٢، ص ١٢٥- ١٢٦.