تاريخ حديث شيعه در سده هاى چهارم تا هفتم هجرى - احمدى نورآبادى، مهدى؛ رحمتى، محمدكاظم - الصفحة ١١٨ - ٤٦ ابن نعيم سمرقندى(م، پس از ٣٤٠ ق)

نخستين عالم امامى‌اى است كه به آن دست يافته است.[١] سومين كتاب، شرح الأخبار فى‌ فضائل الأئمة الأطهار عليهم السلام‌ است.

٤٤. ابن عون اسدى (زنده در نيمه دوم سده چهارم)

محمّد بن جعفر بن محمّد بن عون اسدى، مكنا به ابو الحسين؛ محدّث و فقيه. نه تنها سال وفات و زادگاه او معلوم نيست، كه آگاهى ما از شرح حال او نيز اندك است. به قرينه روايت هارون بن موسى تلعكبرى از وى، مى‌توان حدس زد كه او در نيمه دوم سده چهارم، در بغداد زندگى مى‌كرده است.[٢]

تأليف‌

تنها اثرى كه براى وى نام برده شده، الردّ على أهل الاستطاعة نام دارد و ناياب است.

٤٥. ابن تمام كوفى‌

محمّد بن على بن فضل بن تمام كوفى دهقان، مكنا به ابو الحسين (ابو الحسن)؛ محدّث. وى كثير الرواية بوده و تَلَّعُكبُرى و ابو محمّد محمّدى، از وى روايت كرده‌اند.

تأليف‌

تنها اثرى كه براى ابن تمام كوفى بر شمرده‌اند، الفرج فى الغيبة نام دارد و ناياب است.[٣]

٤٦. ابن نعيم سمرقندى (م، پس از ٣٤٠ ق)

حيدر بن محمّد بن نعيم سمرقندى، مكنا به ابو احمد؛ محدّث. وى عالمى بزرگ بود و هزار كتاب از مصنّفات و اصول شيعه را روايت كرد، چنان‌كه مصنّفات عيّاشى را

[١]. بحار الأنوار، ج ١، ص ٣٦.

[٢]. الفهرست، طوسى، ص ٢٢٩- ٢٣٠؛ رجال الطوسى، ص ٤٣٩؛ رجال النجاشى، ص ٣٧٣.

[٣]. الفهرست، طوسى، ص ٢٤٠؛ رجال الطوسى، ص ٤٤٣.