الذُّلَّ لَكُمْ فَوَاللَّهِ لَئِنْ جَاءَ يَومِي وَ لَيَأْتِيَنِّي لَيُفَرِّقَنَّ بَيْنِي وَ بَيْنِكُمْ وَ أَنَا لِصُحْبَتِكُمْ قَالٍ وَ بِكُمْ غَيْرُ كَثِيرٍ لِلَّهِ أَنْتُمْ أَمَا دِينٌ يَجْمَعُكُمْ وَ لَا حَمِيَّةٌ تَشْحَذُكُمْ أَ وَ لَيْسَ عَجَباً أَنَّ مُعَاوِيَةَ يَدْعُو الْجُفَاةَ الطَّغَامَ فَيَتَّبِعُونَهُ عَلَى غَيْرِ مَعُونَةٍ وَ لَا عَطَاءٍ وَ أَنَا أَدْعُوكُمْ وَ أَنْتُمْ تَرِيكَةُ الْإِسْلَامِ وَ بَقِيَّةُ النَّاسِ إِلَى الْمَعُونَةِ أَوْ طَائِفَةٍ مِنَ الْعَطَاءِ فَتَفَرَّقُونَ عَنِّي وَ تَخْتَلِفُونَ عَلَيَّ إِنَّهُ لَا يَخْرُجُ إِلَيْكُمْ مِنْ أَمْرِي رِضًى فَتَرْضَوْنَهُ وَ لَا سُخْطٌ فَتَجْتَمِعُونَ عَلَيْهِ وَ إِنَّ أَحَبَّ مَا أَنَا لَاقٍ إِلَيَّ الْمَوْتُ قَدْ دَارَسْتُكُمُ الْكِتَابَ وَ فَاتَحْتُكُمُ الْحِجَاجَ وَ عَرَّفْتُكُمْ مَا أَنْكَرْتُمْ وَ سَوَّغْتُكُمْ مَا مَجَجْتُمْ لَوْ كَانَ الْأَعْمَى يَلْحَظُ أَوِ النَّائِمُ يَسْتَيْقِظُ وَ أَقْرِبْ بِقَوْمٍ مِنَ الْجَهْلِ بِاللَّهِ قَائِدُهُمْ مُعَاوِيَةُ وَ مُؤَدِّبُهُمُ ابْنُ النَّابِغَةِ. (نهج‌البلاغه، خطبه ١٨٠)
امام على (ع): خداى را بر قضا و قدرش- كه بر جريان‌هاى جهان و كنش‌هاى انسان حاكم است- سپاسگزارم، و هم بر اين خواستش كه مرا به گروهى چون شما مبتلا ساخته است، كه از من فرمان نمى‌بريد، دعوتم را پاسخ نمى‌گوييد و با بيهوده گرى فرصت‌ها را از دست فرو مى‌نهيد و چون هنگامه كارزار پيش آيد خود را مى‌بازيد و اگر روزى بر محور رهبرى، مردم را اتحادى فراهم آيد، در موضع انتقاد و تخريب قرار مى‌گيريد و با اين همه ادعا، در برخورد با ساده‌ترين تنگناها و سختى‌ها، واپس مى‌نشينيد.
اى شمايى كه دشمنتان را ريشه‌اى نيست، اينك كه مى‌توان دو راهى مرگ و ذلتش ناميد، در يارى من و جهاد حق طلبانه خود، چه را چشم داريد؟ به خدا سوگند كه اگر هم اكنون روز موعود فرا رسد- كه بى شك مرا فرا مى‌رسد- درست در حالى ميان من و شما جدايى مى‌اندازد كه از همدميتان به ستوه آمده‌ام و با وجودتان احساس تنهايى مى‌كنم.
به خدايتان حواله مى‌دهم! مگر نه دينى داريد كه متحدتان كند يا حميتى كه شما را برانگيزد؟
آيا اين شگفتى آور نباشد كه معاويه مشتى اوباش ستم پيشه را فرا مى‌خواند، پس بى هيچ چشمداشتى و بخششى پيرويش مى‌كنند. اما من شما را- كه ميراث اسلام و يادگار مردمان پيشين مى‌باشيد- با تداركات درخور و بخششى مناسب، فرا مى‌خوانم و شما در مخالفت با من به گروه بندى مى‌پردازيد؟ ميان من و شما چنين ناهماهنگى است كه در خشم و خشنودى، حتى در يك مورد، احساسى مشترك نداريم و در اين اوضاع در آغوش كشيدن مرگ را از هر چيز ديگرى خوش‌تر مى‌دارم. عمرى را با شما به بررسى قرآن و گشودن باب برهان نشستم، با حقايقى كه برايتان ناشناخته بود، آشناتان كردم و لقمه جويده به دهانتان نهادم، چنان كه‌