٣٩٤. پيروزى جبهه حق و نابودى كافران، فقط از جانب خداوند و اراده او لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْ‌ءٌ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ أَوْ يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظَالِمُونَ. (آل‌عمران/ ١٢٨)
هيچ يك از اين كارها (نابودى يا خوارى مشركان) در اختيار تو نيست؛ يا [خدا] بر آنان مى‌بخشايد يا عذابشان مى‌كند؛ زيرا آنان ستمكارند.
٣٩٥. تمايز حق جويان از باطل گرايان، از سنت‌هاى الهى در جنگ‌ لِيَمِيزَ اللّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَيَجْعَلَ الْخَبِيثَ بَعْضَهُ عَلَى‌ بَعْضٍ فَيَرْكُمَهُ جَمِيعاً فَيَجْعَلَهُ فِي جَهَنَّمَ أُولئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ. (انفال/ ٣٧)
تا خدا، ناپاك را از پاك جدا كند، و ناپاك‌ها را روى يكديگر نهد و همه را متراكم كند؛ آنگاه در جهنم قرار دهد. اينان همان زيانكارانند.
وَلِيُمَحِّصَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَمْحَقَ الْكَافِرِينَ. (آل‌عمران/ ١٤١)
و تا خدا كسانى را كه ايمان آورده‌اند، خالص گرداند و كافران را [به تدريج‌] نابود كند.
٣٩٦. پيروزى و شكست در جنگ، تابع علل و عوامل مادّى و معنوى‌ إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَتَّخِذَ مِنْكُمْ شُهَدَاءَ وَاللّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ. (آل‌عمران/ ١٤٠)
اگر به شما آسيبى رسيده، آن قوم را نيز آسيبى نظير آن رسيد؛ و ما اين روزها [ىِ شكست و پيروزى‌] را ميان مردم به نوبت مى‌گردانيم [تا آنان پند گيرند] و خداوند كسانى را كه [واقعاً] ايمان آورده‌اند، معلوم بدارد و از ميان شما گواهانى بگيرد و خداوند ستمكاران را دوست نمى‌دارد.
٣٩٧. زندگى و مرگ، تابع قانون الهى‌ وَ إِنَّ عَلَيَّ مِنَ اللَّهِ جُنَّةً حَصِينَةً فَإِذَا جَاءَ يَوْمِي انْفَرَجَتْ عَنِّي وَ أَسْلَمَتْنِي فَحِينَئِذٍ لَا يَطِيشُ السَّهْمُ وَ لَا يَبْرَأُ الْكَلْمُ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٦٢)
امام على (ع): بى گمان، از سوى خدا، سپرى نفوذناپذير مرا پاسدار است، كه چون روزگارم به سر آيد، به كنارى رود و با مرگم وانهد. تنها در آن هنگام است كه تير دشمن بر آماج نشيند و زخم آن درمان نپذيرد.