از ايشان بستاند. اينان ما را فريفتند و دروغ گفتند و تنها گذاردند و تويى پروردگار ما، بر تو توكل و انابه داريم و به سوى تو باز آييم.» سپس فرمود: «عمر سعد كجاست؟ او را فراخوانيد». (ابن سعد را- با آنكه دوست نداشت نزد امام آيد- فراخواندند.) امام (ع) فرمود: «اى عمر! آيا تو مرا مى‌كشى و مى‌پندارى آن زنازاده فرزند زنازاده تو را حاكم سرزمينهاى رى و گرگان خواهد كرد؟! به خدا هرگز گوارايى آن روز را نخواهى ديد. اين عهدى است يقينى پس هر چه خواهى مرتكب شو كه تو پس از من در دنيا و آخرت شادمان نخواهى بود و گويا سرت را بر نى مى‌بينم كه در كوفه افراشته‌اند و كودكان آن را سنگ افكنده آماج خود كرده‌اند!» يا فَرزدَقُ انَّ هؤلاءِ قَومٌ لَزِمُوا طَاعةَ الشَّيطانِ وَ تَرَكُوا طَاعَةَ الرَّحمَانِ وَ اظهَروُا الفَسادَ فِى الارضِ وَ ابطَلُوا الحُدُودَ وَ شَرِبُوا الخُمُورَ وَاستَأثِرُوا فِى اموَالِ الفُقَراءِ وَ المَساكينَ وَ انَا اولَى مَن قَامَ بِنُصرَةِ دِينِ اللَّهِ وَ اعزازِ شَرعِهِ وَ الجَهادِ فِى سَبيلِهِ، لِتَكونَ كَلِمَةَ اللَّهِ هِىَ العُليا. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٣٧٩- ٣٨٠)
(امام (ع) به فرزدق فرمود!) «اى فرزدق اينان مردمى‌اند كه در پيروى شيطان پا برجايند و خداى رحمان را پيروى نمى‌كنند و در زمين فساد را رواج داده حدود خداوندى را باطل كرده‌اند. شراب مى‌نوشند و اموال فقرا و مساكين را ويژه خود ساخته‌اند و من سزاوارترم كه به يارى دين خدا برخيزم و آيين او را گرامى داشته، در راهش جهاد كنم. تا كلمه خدا برترين باشد.
٢٥٧. بررسى منطقه و راههاى كمين دشمن‌ يا هِلالُ خَرَجَتُ اتَفَقَدُّ هَذِهِ التَّلاعَ مَخافَةَ أَن تَكُونَ كُناءً [مَكِمناً] لِهُجُومِ الخَيلِ عَلَى مُخيِّمنا يَومَ تَحمِلُون وَ يَحمِلُون.
هِىَ هِىَ وَاللهِ وَعْدٌ لَاخُلْفَ فِيهِ.
يا هِلالِ ألاتَسلُكُ ما بَينَ هَذَينِ الجَبَلَينِ مِن وَقتِكَ هَذَا وَانجِ بِنَفسِكَ. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ٤٥٦)
(چون امام (ع) در كربلا فرود آمد، نزديك‌ترين اصحاب كه بيش از همه با امام (ع)- مخصوصا در مواقع خطر- همراه بود هلال بن نافع بود، زيرا او مردى دورانديش و بينا در سياست بود.
امام (ع) شب عاشورا (نابهنگام) از خيمه‌ها بيرون آمده دور شد. هلال (نگران شده) شمشير خود را