«دار التقيه» جايز نيست مگر كسى كه قاتل يا آشوبگر باشد و اين (دو مورد) زمانى است كه خطرى تو را تهديد نكند و سبب تعدى و تجاوز به اموال مخالفان و غير آن نگردد. و تقيه در دار تقيه واجب است و كسى كه از روى تقيه، قسم مى‌خورد تا ظلمى را از خودش دفع كند، گناهى مرتكب نشده است.
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا تَقُولُ فِي هَؤُلَاءِ الَّذِينَ يُقْتَلُونَ فِي هَذِهِ الثُّغُورِ قَالَ فَقَالَ الْوَيْلُ يَتَعَجَّلُونَ قَتْلَةً فِي الدُّنْيَا وَ قَتْلَةً فِي الْ آخِرَةِ وَ اللَّهِ مَا الشَّهِيدُ إلَّا شِيعَتُنَا وَلَوْ مَاتُوا عَلَى فُرُشِهِمْ (وسائل الشيعه ١٥/ ٣١، ح ١٩٩٤٥، تهذيب الأحكام ٦/ ١٢٥)
«عبداللَّه بن سنان» مى‌گويد به امام صادق (ع) عرض كردم: فدايت شوم، درباره كسانى كه در اين مرزها مى‌جنگند، چه نظرى داريد؟ امام (ع) فرمود: واى بر آن‌ها (كه خود را به هلاكت مى‌اندازند) و تعجيل مى‌كنند. آن‌ها در دنيا و آخرت «قتله» هستند و به خدا قسم شهيد نيست مگر شيعيان ما حتى اگر در رختخواب بميرند.
عَنْ رَسُولِ اللَّهِ (ص) أَنَّهُ قَالَ فِي حَدِيثٍ وَ مَنْ خَرَجَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مُجَاهِداً فَلَهُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ سَبْعُمِائَةِ أَلْفِ حَسَنَةٍ وَ يُمحَى عَنْهُ سَبعُمِائَةِ أَلْفَ سَيِّئَةٍ وَ يُرْفَعُ لَهُ سَبْعُمِائَةِ أَلْفِ دَرَجَةٍ وَ كَانَ فِي ضَمَانِ اللَّهِ بِأَيِّ حَتْفٍ مَاتَ كَانَ شَهِيداً وَ إِنْ رَجَعَ رَجَعَ مَغْفُوراً لَهُ مُسْتَجَاباً دُعَاؤُهُ (وسائل الشيعه ١٥/ ١٨ ح ١٩٩٢٧)
از پيامبر خدا (ص) روايت شده كه فرمود: و كسى كه به قصد جهاد در راه خدا (از منزل و شهر و ديار خود) خارج شود، به ازاى هر قدمى كه برمى‌دارد ٧٠٠ هزار حسنه براى او هست و ٧٠٠ هزار گناه از (از پرونده اعمال او) محو مى‌شود ومقام و منزلت او ٧٠٠ هزار درجه بالا مى‌رود، و همواره خداوند، عهده‌دار اجراى امور او است و به هر نوع مرگى كه بميرد شهيد از دنيا رفته است و اگر به سلامت بازگردد، آمرزيده بازگشته و دعايش پذيرفته خواهد بود.
٧٦٥. در حكم شهيد و برخوردار از پاداش شهيدان‌ الْزِمُوا الْأَرْضَ وَ اصْبِرُوا عَلَى الْبَلَاءِ وَ لَا تُحَرِّكُوا بِأَيْدِيكُمْ وَ سُيُوفِكُمْ فِي هَوَى أَلْسِنَتِكُمْ وَ لَا تَسْتَعْجِلُوا بِمَا لَمْ يُعَجِّلْهُ اللَّهُ لَكُمْ فَإِنَّهُ مَنْ مَاتَ مِنْكُمْ عَلَى فِرَاشِهِ وَ هُوَ عَلَى مَعْرِفَةِ حَقِّ رَبِّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ مَاتَ شَهِيداً وَ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَ اسْتَوْجَبَ ثَوَابَ مَا نَوَى مِنْ صَالِحِ عَمَلِهِ وَ قَامَتِ النِّيَّةُ مَقَامَ إِصْلَاتِهِ لِسَيْفِهِ فَإِنَّ لِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُدَّةً وَ أَجَلًا. (نهج‌البلاغه، خطبه ١٩٠، بند ١٧)
امام على (ع): بر جاى خويش بنشينيد، در بلا و گرفتارى شكيبا باشيد، و دست‌ها و شمشيرهاتان را