مِنَ النّارِ، ثُمّ حَوَّلَهُم عَن حَالِهِم رَحمَةً مِنهُ لَهُم، فَصَارَ الرّجُلُ مِنهُم عَلَيهِ ان يُقاتِلَ رَجُلَينِ مِنَ المُشرِكينَ تَخفيفاً مِن اللّه عزّوجلّ فَنَسخَ الرّجُلانِ العَشرَةَ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٤، ٢٠٠٣٧)
«مسعدة بن صدقة» از امام صادق (ع) روايت كرده است كه آن حضرت در ضمن يك حديث طولانى فرمود: خداوند گرامى و بزرگ در سرآغاز كار (مسلمين) بر هر مؤمنى واجب كرده بود كه هنگام رزم بايد در برابر ده سرباز دشمن ايستادگى كند، و حق ندارد ميدان را خالى و به آنان پشت كند؛ در آن هنگام هر مؤمنى كه در چنين موقعيتى پشت به دشمن مى‌كرد (فرارى محسوب مى‌شد و) جايگاه خويشتن را از آتش جهنم، فراهم ساخته بود. سپس از روى مهربانى به آنان اين حكم را دگرگون ساخت، به اين گونه كه مقرر فرمود: بر هر مرد از مؤمنان، واجب است با دو تن از مشركان بجنگد و از مقابل آن‌ها فرار نكند، اين كاهشى بود كه از سوى پروردگار، شامل حال مؤمنان شد كه حكم لزوم مقاومت در برابر دو سرباز دشمن، حكم لزوم ايستادگى در مقابل ده تن از آنها را بر انداخت.
عَن عَلىّ (ع) فِى بَيان النّاسِخ وَ المَنسُوخِ، قَالَ، انَّ اللّه عزّوجلّ لمَّا بَعَثَ مُحمداً (ص) امَرَهُ فِى بَدْوِ امرِهِ ان يَدعُوَ بِالدّعوَةِ فَقَطْ، وَ انزَلَ عَليهِ «وَ لَا تُطِعِ الكَافِرِينَ وَ المُنافِقِينَ وَ دَعْ اذَيهُم» فَلَمّا ارَادُواما هَمُّوا بِهِ مِن تِبْييتِهِ امَرُه اللّه بِالهِجرَةِ وَ فَرَضَ عَليهِ القِتالَ فَقَالَ: «اذِنَ لِلّذِينَ يُقاتِلُونَ بِانّهُم ظُلِمُوا» ثُمَّ ذَكَرَ بَعضَ آياتِ القِتالِ الَى انْ قَالَ: فَنُسِخَتْ آيَةُ الكَفّ، ثَمُّ قَالَ: وَ مِن ذَلِكَ انَّ اللّه فَرَضَ القِتَالِ عَلَىَ الامَّةِ فَجَعَلَ عَلَى الرَّجُلِ الوَاحِدِ انْ يُقاتِلَ عَشرةً مِنَ المُشرِكِينَ، فَقَالَ «انْ يَكُنْ مِنكُم عِشرُونَ صَابِرُونَ يَغلِبُوا مِأَتَينِ وَ انْ يَكُن مِنكُم مِأَةٌ يَغلِبُوا الفاً مِنَ الّذِينَ كَفَرُوا» ثُمَّ نَسَخَهَا سُبحانَه فَقَال «الآنَ خَفَّفَ اللّهُ عَنكُمْ وَ عَلِمَ انَّ فِيكُم ضَعفاً فَانْ يَكُنْ مِنكُمْ مِأةٌ صَابِرَةٌ يَغلِبُوا مِأَتِين وَ انْ يَكُن مِنكُم الفٌ يَغلِبُوا الفَينِ» فَنَسَخَ بِهَذِهِ الآيَة مَاقَبلَهَا فَصَارَ فَرَضَ المُؤمِنِينَ فِى الحَربِ اذَا كَانَ عِدّةُ المُشرِكِينَ اكثَرَ مِنْ رَجلَينِ لِرَجُلٍ لَمْ يَكُن فارّاً مِنَ الزَّحْفِ وَ انْ كَانَ العِدّةُ رَجُلَينِ لِرَجُلٍ كَانَ فَارّاً مِنَ الزَّحْفِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٥، ح ٢٠٠٣٨)
امام على (ع)- درباره ناسخ (حكم از بين برنده حكم قبل) و منسوخ (: حكمى كه برداشته شده) فرمود: خداوند گرامى و بزرگوار، چون حضرت محمد (ص) را به رسالت برانگيخت، در آغاز به او دستور داد، تنها به فراخواندن مردم به آيين اسلام بپردازد نه كار ديگر و در اين باره، اين آيه را بر او نازل كرد: «و هرگز از كافران بى دين و منافقان دو رو، فرمانبردارى نكن و از اذيت و آزارى كه به وجودت مى‌رسانند درگذر» (احزاب/ ٤٨)