٦٧٧. مهارت امام باقر (ع) در تيراندازى، الگوى رزمندگان‌ عَن كِتابِ دَلائِل الامامةِ لَابِى جَعفر محمّد بن جَرير الطّبرىّ الامامىّ، بِاسنادِه عَن الصّادق (عليه السلام)، فِى حَديثٍ طَويلٍ فِى مَسيرِهِ مَعَ وَالِدِهِ ابى جعفر (عليه السلام)، الَى الشّام عِندَ هِشام، وَ مُرامَاتِه (عليه السلام) عِندَه، الَى انْ قَال: «قَالَ لَه هِشَام: يَا محمّد لَا يَزالُ العَرَبَ وَالعَجَمَ يَسُودُهَا قُرَيش مَا دَامَ فِيهِم مِثْلُكَ، للّه دَرُّكَ مِنْ عِلمِكَ وَ فِى كَمْ تَعَلّمتَهُ؟ فَقَالَ ابى: قَدْ عَلِمْتَ انّ اهلَ المَدينةِ يَتَعاطُونَه، فَتَعاطَيتُهُ ايّامَ حَداثَتى ثُمَّ تَركْتُه». (مستدرك الوسائل، ١١/ ١١٦، ح ١٢٥٧٥)
- «طبرى امامى» به سلسله سند خود از امام صادق (ع) روايت كرده كه: «آن حضرت در حديثى طولانى كه در آن از رويدادهايى كه در سفرى كه با پدرش امام باقر (ع) به شام نزد هشام رفتند، و تيراندازى (امام باقر) در آن مجلس، سخن گفته، تا آن كه گويد: هشام به آن حضرت گفت: اى محمد، قريش همواره بر عرب و عجم، آقايى خواهد داشت تا آن‌گاه كه افرادى مانند تو در ميان آنان باشد. خدا به تو خير دهد؛ چه كسى تو را آموزش داده و آن را در چه مدت آموخته‌اى؟
پدرم به او فرمود: تو مى‌دانى كه مردم مدينه آن را ياد دارند. من هم در دوران كودكى به آن مى‌پرداختم ولى بعد آن را ترك كردم ...» تا آخر.
٦٧٨. آموزش‌هاى عقيدتى- سياسى‌ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ. (توبه/ ١٢٢)
و شايسته نيست مؤمنان همگى [براى جهاد] كوچ كنند. پس چرا از هر فرقه‌اى از آنان، دسته‌اى كوچ نمى‌كنند تا [دسته‌اى بمانند و] در دين آگاهى پيدا كنند و قوم خود را- وقتى به سوى آنان بازگشتند- بيم دهند، باشد كه آنان [از كيفر الهى‌] بترسند؟
توضيح: گروهى به جهاد مى‌روند و گروه ديگر در مدينه مى‌مانند و اصول و فروع دين را مى‌آموزند تا به مجاهدانى كه از جبهه بازگشتند آموزش دهند و آنان را هدايت كنند.
٨٢. روحيه‌ ٦٧٩. لزوم آرامش روحى، براى حفظ روحيه در نبرد مَعَاشِرَ الْمُسْلِمِينَ اسْتَشْعِرُوا الْخَشْيَةَ وَ تَجَلْبَبُوا السَّكِينَةَ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٦٦)