وَاعْلَمُوا أَنَّمَا غَنِمْتُم مِن شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى‌ وَالْيَتَامَى‌ وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ إِن كُنتُمْ آمَنتُم بِاللّهِ وَمَا أَنْزَلْنَا عَلَى‌ عَبْدِنَا يَوْمَ الْفُرْقَانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ وَاللّهُ عَلَى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ. (انفال/ ٤١)
و بدانيد كه هر چيزى را به غنيمت گرفتيد، يك پنجم آن براى خدا و پيامبر و از آنِ خويشاوندان [او] و يتيمان و بينوايان و در راه ماندگان است، اگر به خدا و آنچه بر بنده خود در روز جدايى [حق از باطل‌]- روزى كه آن دو گروه با هم روبه‌رو شدند- نازل كرديم، ايمان آورده‌ايد و خدا بر هر چيزى تواناست.
٢٠. جنگ احد در سال سوم هجرى ابوسفيان به فرماندهى سه هزار جنگجو به مدينه لشكر كشى كرد. رسول خدا (ص)، پس از اطلاع از لشكركشى مشركان، به همراه هزار نفر به سوى كوه احد (١٢ كيلومترى مدينه) حركت كرد. ولى عبداللَّه بن سلول، رهبر منافقان، به همراه سيصد نفر از ميان راه بازگشت. دو سپاه حق و كفر در دامنه كوه احد به مصاف هم رفتند. لشكر اسلام به فرماندهى پيامبر اكرم (ص) به تعداد ٧٠٠ نفر، (١٠٠ زره پوش، ١٠٠ نيزه دار و دو نفر سواره نظام). لشكر مشركان به تعداد ٣٠٠٠ نفر (٧٠٠ نفر زره پوش، ٧٠٠ نفر نيزه دار و ٢٠٠ سواره نظام). در حمله نخستين رزمندگان اسلام پيروز شدند. ليكن غفلت آنان و رو آوردن به غنايم جنگى، موجب شد با پاتك شديد دشمن رو به رو شوند و در محاصره قرار گيرند. و مسلمانان ٧٠ شهيد و ٧٠ مجروح بدهند و عده كثيرى فرارى شوند. پيامبر خدا (ص) با تعداد اندكى از ياران مخلص چون اميرمؤمنان (ع) محاصره را شكسته، به سازماندهى نيروهاى باقيمانده پرداخت، و با يك حمله توانست دشمن را از ميدان بيرون كند. دشمن كه با حمله پيامبر و يارانش توان مقابله را از دست داده بود مجبور به ترك صحنه جنگ شد و به مكه بازگشت.
١٤١. حركت پيامبر اكرم (ص) و مسلمانان به سوى احد وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ. (آل‌عمران/ ١٢١)
و [ياد كن‌] زمانى را كه [در جنگ احد] بامدادان از پيشِ كسانت بيرون آمدى [تا] مؤمنان را براى جنگيدن، در مواضع خود جاى دهى، و خداوند، شنواى داناست.