در هواى زبان‌هاى خويش به جنبش در نياوريد. در آن چه خداوند به شتاب فرمانتان نداده، بيهوده مشتابيد. چرا كه هريك از شما اگر در بستر بميرد، و در آن حال نسبت به حق پروردگار خويش و رسول و اهل بيتش معرفت داشته باشد، مرگش عين شهادت، و اجرش با خدا است، و خواست و نيتش جايگزين كار شايسته‌اى خواهد شد كه انديشه انجام دادنش را داشته است، و همان نيت براى وى جايگزين جنبش تيغ شود، كه هرچيز را مهلت و اجل خاصى باشد.
عَن ابِى جَعفر (ع) قَال: قَال رَسُولُ اللَّهِ (ص) مَن قَتَلَ دُون مَظلمتِهِ فَهُوَ شهيدٌ، ثُمّ قال: يا ابَا مَريم هَل تَدرى مَا دُون مَظلمتِهِ؟ قُلتُ: جُعلتُ فِداك الرّجلُ يُقتل دُون اهلِهِ وَ دُون مَالِهِ وَ اشباهُ ذَلِكَ، فَقال: يَا ابَا مريم انّ مِن الفقه عِرفانُ الحَقّ. (وسائل ١٥/ ١٢١، ح ٢٠١١٨؛ الكافى ٥/ ٥٢)
امام باقر (ع) به نقل از پيغمبر اكرم (ص) فرمود: هركس براى دادخواهى از ستمى كه به وى مى‌شود ايستادگى كند و كشته شود، به شهادت رسيده است. آن‌گاه فرمود: آيا مى‌دانى معنى كلمه «عند مظلمته» چيست؟
عرض كردم: آن است كه مرد در راه دفاع از خاندان و دارايى خود و مانند آن‌ها كشته مى‌شود.
فرمود: اى ابا مريم! (درست گفتى) شناخت حق، از هوشيارى و آگاهى به مسائل دينى است.
قال رسول اللَّه (ص)، مَن قُتِلَ دُون عَيالِهِ فَهُوَ شَهيدٌ. (وسائل الشعيه، ١٥/ ١٢٠، ح ٢٠١١٤؛ تهذيب الاحكام، ج ٦، ص ١٥٧)
پيغمبر خدا (ص)- فرمود: كسى كه براى جلوگيرى از رسيدن دشمن به خانواده‌اش كشته شود، او به فيض شهادت رسيده و شهيد است.
٧٦٦. گرامى داشت ياد و خاطره شهيدان‌ أَنَّ قَوْماً اسْتُشْهِدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ تَعَالَى مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الْأَنْصَارِ وَ لِكُلٍّ فَضْلٌ حَتَّى إِذَا اسْتُشْهِدَ شَهِيدُنَا قِيلَ سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ وَ خَصَّهُ رَسُولُ اللَّهِ (ص) بِسَبْعِينَ تَكْبِيرَةً عِنْدَ صَلَاتِهِ عَلَيْهِ أَ وَ لَا تَرَى أَنَّ قَوْماً قُطِّعَتْ أَيْدِيهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لِكُلٍّ فَضْلٌ حَتَّى إِذَا فُعِلَ بِوَاحِدِنَا مَا فُعِلَ بِوَاحِدِهِمْ قِيلَ الطَّيَّارُ فِي الْجَنَّةِ وَ ذُو الْجَنَاحَيْنِ وَ لَوْ لَا مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ مِنْ تَزْكِيَةِ الْمَرْءِ نَفْسَهُ لَذَكَرَ ذَاكِرٌ فَضَائِلَ جَمَّةً تَعْرِفُهَا قُلُوبُ الْمُؤْمِنِينَ وَ لَا تَمُجُّهَا آذَانُ السَّامِعِينَ. (نهج‌البلاغه، نامه ٢٨، بند ٨)
امام على (ع): از مهاجران و انصار در راه خدا بسيارى به شهادت رسيدند و براى هر كدامشان امتيازى است، اما تنها هنگامى كه مردى از ما شهيد شد، سيدالشهدايش خواندند و رسول خدا- كه‌