فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٦١٢
«كلينى» از امام صادق روايت كرده است كه گويد: درباره غنيمت از آن حضرت پرسيدم.
فرمود: از آن، يك پنجم براى خداوند يك پنجم براى پيغمبر خارج مىشود و بقيه هر آنچه بماند، بين كسانى كه با دشمن جنگيدند و نيز كسى كه جنگ را سرپرستى كرده است تقسيم مىشود.
عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ وَهْبٍ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع السَّرِيَّةُ يَبْعَثُهَا الْإِمَامُ فَيُصِيبُونَ غَنَائِمَ كَيْفَ تُقْسَمُ قَالَ إِنْ قَاتَلُوا عَلَيْهَا مَعَ أَمِيرٍ أَمَّرَهُ الْإِمَامُ عَلَيْهِمْ أُخْرِجَ مِنْهَا الْخُمُسُ لِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ قُسِمَ بَيْنَهُمْ أَرْبَعَةَ أَخْمَاسٍ وَ إِنْ لَمْ يَكُونُوا قَاتَلُوا عَلَيْهَا الْمُشْرِكِينَ كَانَ كُلُّ مَا غَنِمُوا لِلْإِمَامِ يَجْعَلُهُ حَيْثُ أَحَبَّ.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٠، ح ٢٠٠٨٨)
«معاوية بن وهب» گويد: به امام صادق (ع) گفتم: امام، فوجى از لشكر را به نقطهاى اعزام كرده، آنان در اين ماموريت غنايمى به دست آوردهاند، حال غنايم چگونه بايد سهميهبندى و توزيع شود؟
فرمود: اگر جهت به دست آوردنش تحت فرماندهى اميرى كه وى را امام به فرماندهى آنان منصوب كرده است جنگيده باشند، بايد يك پنجم را كه براى خدا و رسول است، كنار بگذارند و چهار پنجم باقى مانده، بين افراد سپاه تقسيم شود، و اگر براى دستيابى به آن غنايم، با مشركان درگيرى و جنگى نداشتهاند، هرچه غنيمت به دست آوردهاند از آنِ امام است و آن را هرجا دوست داشته باشد مصرف مىكند.
وَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ (ع) قَالَ كَانَ أَبِي يَقُولُ لَنَا سَهْمُ الرَّسُولِ وَ سَهْمُ ذِيالْقُرْبَى وَ نَحْنُ شُرَكَاءُ النَّاسِ فِيَما بَقِيَ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٤، ح ٢٠٠٩٩)
«محمد بن مسلم» روايت كرده است كه امام باقر (ع) فرمود: پدرم هميشه مىگفت: سهم پيغمبر خدا (ص) و سهم ذوىالقربى از آن ما مىباشد و در بقيه هم ما شريك مردم هستيم.
عَنْ الْمِنْهَالِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ع قَالَ قُلْتُ لَهُ قَوْلُهُ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ (الحشر/ ٧) قَالَ هُمْ أَقْرِبَاؤُنَا وَ مَسَاكِينُنَا وَ أَبْنَاءُ سَبِيلِنَا. (وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٣، ح ٢٠٠٩٧؛ تفسير عياشى، ج ٢، ص ٦٣)
«منهال بن عمرو» گفت به امام زين العابدين (ع) عرض كردم: در آيه: «... و براى نزديكان و يتيمان و تهيدستان و رهگذران» (انفال/ ٤١) منظور چه كسانى هستند؟
فرمود: آنان نزديكان ما و نيازمندان ما و رهگذران تهيدست مانده از ما مىباشند.