فرمود: (اين امورى كه گفتى يعنى دعوت به خدا و مبارزه در راهش، اين‌ها) براى گروه خاصى است كه حلال نيست مگر براى آن‌ها، و اقدام نمى‌كند مگر كسى كه از اين قوم باشد.
پرسيدم: آن‌ها چه كسانى هستند؟
فرمود: كسى كه با توجه به شرايط و احكامى كه خداوند در جنگ و جهاد براى رزمندگان مقرر فرموده به آن اقدام كند. پس چنين شخصى اجازه دارد كه افراد را به خدا، دعوت نمايد، و كسى كه شرايط و احكام خدا را در جهاد، رعايت نمى‌كند، حق جهاد و دعوت به سوى خدا را ندارد. تا وقتى كه بتواند شرايط و احكام جهاد را كه پروردگار او را به آن‌ها مقيد كرده، درباره خود محقق سازد.
٤٨. عدم جواز جهاد با اذن حاكم جائر و ستمگر عَنْ بَشِيرٍ عَنْ أَبي عَبْدِاللَّه (ع) قَالَ قُلْتُ لَهُ إِنّى رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ أَنَّي قُلْتُ لَكَ إِنّ الْقِتَالَ مَعَ غَيْرِ الْإِمِامِ الْمُفْتَرَضِ طَاعَتُهُ حَرَامٌ مِثْلُ الْمَيْتَةِ وَ الدَّمِ وَ لَحْمِ الْخِنْزِيرِ فَقُلْتَ لِي نَعَمْ هُوَ كَذَلِكَ فَقَالَ أَبُوعَبْدِاللَّه (ع) هُوَ كَذَلِكَ هُوَ كَذَلِكَ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٤٥، ح ١٩٩٥٤، الكافى ٥/ ٢٣، تهذيب ٦/ ١٣٤ و بحار ٥٨/ ٢٣٩)
بشير مى‌گويد: به امام صادق (ع) عرض كردم: «خواب ديدم به شما گفتم: جهاد به همراه غير امامى كه اطاعتش واجب است، حرام مى‌باشد، مانند حرمت مردار، خون، گوشت خوك. و شما فرموديد: آرى اين چنين است». (آيا همينطور است؟) امام (ع) فرمود: آرى اين چنين است! آرى اين چنين است! عَنِ الْحَسَنِ بْنِ الْعَبَّاسِ بْنِ الْجَرِيشِ عَنْ أَبي جَعْفَرٍ الثَّاني (ع) فِي حَدِيثٍ طَوِيلٍ فِي شَأْنِ إِنّا أَنْزَلْنَاهُ قَالَ وَ لَاأَعْلَمُ فِي هَذَا الزَّمَانِ جِهَاداً إِلّا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ والْجِوَارَ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٤٧، ح ١٩٩٥٧)
حسن بن عباس بن جريش از امام ابى جعفر الثانى (ع) نقل مى‌كند كه آن حضرت در روايت طولانى كه درباره شأن نزول سوره مباركه «انا انزلناه» صحبت مى‌كرد، فرمود: من در اين زمان (زمان آن حضرت) جهادى را نمى‌شناسم مگر حج و عمره و در جوار كعبه بودن.
عَنْ عَبْدِ اللَّه‌بْنِ الْمُغِيرَةِ قَالَ قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِاللَّهِ لِلرَّضاعَ وَ أَنَا أَسْمَعُ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَهْلِ بَيْتِهِ عَنْ آبَائِهِ أَنَّهُ قَالَ لَهُ بَعْضُهُمْ إِنَّ بِلَادَنَا مَوْضِعَ رِبَاطٍ يُقَالُ لَهُ قَزْوِينُ وَ عَدُوّاً يُقَالُ لَهُ الدَّيْلَمُ فَهَلْ مِنْ جِهَادٍ أَوْ هَلْ مِنْ رِبَاطٍ فَقَالَ عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْبَيْتِ فَحُجُّوهُ فَأَعَادَ عَلَيْهِ الْحَدِيثَ فَقَالَ عَلَيْكُمْ بِهَذَا الْبَيْتِ فَحُجُّوهُ أَمَا يَرْضَى أَحَدُكُمْ أَنْ يَكُونَ فِي بَيْتِهِ يُنْفِقُ عَلَى عِيَالِهِ مِنْ طَوْلِهِ يَنْتَظِرُ أَمْرَنَا فَإنْ‌