لَوْلَا كِتَابٌ مِنَ اللّهِ سَبَقَ لَمَسَّكُمْ فِيَما أَخَذْتُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ. (انفال/ ٦٨)
اگر فرمان سابق خدا نبود [كه بدون ابلاغ، هيچ امتى را كيفر ندهد] به خاطر آنچه [: اسيرانى‌] كه گرفته‌ايد، مجازات بزرگى به شما مى‌رسيد.
٩١. حقوق و احكام اسيران جنگى‌ ٧٧٤. نكوهش قوم بنى‌اسرائيل در مورد آواره ساختن اسيران‌ ثُمَّ أَنْتُمْ هؤُلَاءِ تَقْتُلُونَ أَنْفُسَكُمْ وَتُخْرِجُونَ فَرِيقاً مِنْكُمْ مِنْ دِيَارِهِمْ تَظَاهَرُونَ عَلَيْهِمْ بِالإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَإِنْ يَأْتُوكُمْ أُسَارَى‌ تُفَادُوهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ إِخْرَاجُهُمْ. (بقره/ ٨٥)
باز همين شما هستيد كه يكديگر را مى‌كشيد، و گروهى از خودتان را از ديارشان بيرون مى‌رانيد، و به گناه و تجاوز، بر ضد آنان به يكديگر كمك مى‌كنيد، و اگر به اسارت پيش شما آيند، به [دادن‌] فديه، آنان را آزاد مى‌كنيد، با آنكه [نه تنها كشتن، بلكه‌] بيرون كردن آنان بر شما حرام شده است.
٧٧٥. تأكيد بر خوش رفتارى با اسيران جنگى و اطعام آنان‌ عَن ابِى عَبدِاللَّه (ع) قَالَ: اطْعامُ الاسير حَقٌّ عَلَى مَنْ اسرَهُ، وَ ان كانَ يُرادُ مِن الغَدِ قَتلُه، فَانّهُ يَنبَغِى انْ يُطعَمَ وَ يُسقَى وَ يُرفَقُ بِهِ كَافِراً كان او غَيرَه. (وسائل‌الشيعه، ١٥/ ٩١، ح ٢٠٠٥٠)
«زراره» گويد: امام صادق (ع) فرمود: غذا دادن به اسير، حقى است بر گردن آن كه وى را به اسارت درآورده، اگر چه فردا قصد كشتن او را داشته باشد؛ با اين حال سزاوار است كه به او غذا و آب بدهد و با وى خوش رفتارى كند؛ چه كافر باشد يا غير كافر.
عَن ابِى بَصير، عَن ابِى عَبداللَّه (ع) قَال: سَألتُه عَن قَولِ اللَّهِ عزّوجلّ: «وَ يُطعِمُونَ الطّعامَ عَلَى حُبِّهِ مِسكِيناً وَ يَتِيماً وَ اسِيراً» قَالَ: هُوَ الاسيرُ وَ قَال: الَاسيرُ يُطعَمُ وَ انْ كَانَ يُقَدِّمُ لِلْقَتْلِ.
(وسائل الشيعه، ج ١٥، ص ٩٢، ح ٢٠٠٥١)
ابوبصير گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم چه مى‌فرماييد درباره آيه ٨ سوره «الدهر (٧٦)» كه خداوند فرموده: «و خوراكى خود را با اين كه دوست دارند (به خاطر محبت به خدا) به تهيدست و به يتيم و اسير مى‌خورانند»؟ فرمود: منظور كسى است كه به بند اسارت درآمده باشد؛ آن‌گاه فرمود: به اسير، غذا داده مى‌شود، اگرچه براى كشته شدن آورده شده باشد.