«معبودا! سرورا! دوست دارم در راه فرمانبرى و محبت تو هفتاد هزار بار كشته و زنده شوم؛ مخصوصاً كه در كشته شدنم يارى دين و احياى امر و حفظ ناموس شريعت تو نهفته باشد و (الها!) پس از كشته شدن اين دوستان و جوانان آل‌محمد (ص)، ديگر از زندگى خسته‌ام!» فَان تَكُن الدُّنيا تُعِدُّ نِفيسَةً فَانَّ ثَوابَ اللهِ أَعلَى وَ أَنبَلُ‌ وَ ان يَكُن الابدانُ لِلمَوتِ أُنشَأَت فَقتلُ امرِى‌ءٍ بِالسَّيفِ فِى اللهِ أَفضَلُ‌ (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)، ح ٤٥٩)
ابوعلى سلامى در تاريخ خود آورده است: اين اشعار- كه در نوع خود بى نظير است- از سروده‌هاى امام حسين (ع) است:
«اگر دنيا گرانبها به شمار آيد، حقا كه پاداش اخروى خدا عالى‌تر و شريف‌تر است. و اگر بدنها پديد آمده‌اند تا سرانجام بميرند، پس در راه خدا با شمشير كشته شدن بهتر است.
٧٦١. منتظران شهادت در راه خدا مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى‌ نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا. (احزاب/ ٢٣)
در ميان مؤمنان مردانى هستند كه بر سر عهدى كه با خدا بستند، صادقانه ايستاده‌اند؛ بعضى پيمان خود را به آخر بردند [و در راه خدا شربت شهادت نوشيدند] و بعضى ديگر در انتظارند؛ و هرگز تغيير و تبديلى در عهد و پيمان خود ندادند.
وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللّهِ كِتَابَاً مُؤَجَّلًا. (آل‌عمران/ ١٤٥)
و هيچ كسى جز به فرمان خدا نميرد. [خداوند، مرگ را] به‌عنوان سرنوشتى معيّن [مقرر كرده است‌].
يَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الأَمْرِ شَي‌ءٌ مَا قُتِلْنَا هاهُنَا قُلْ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى‌ مَضَاجِعِهِمْ. (آل‌عمران/ ١٥٤)
مى‌گفتند: اگر ما را در اين كار اختيارى بود، [و وعده پيامبر واقعيت داشت‌] در اينجا كشته نمى‌شديم. بگو: اگر شما در خانه‌هاى خود هم بوديد، كسانى كه كشته شدن بر آنان نوشته شده، قطعاً [با پاى خود] به سوى قتلگاه خويش مى‌رفتند.
انَّ اللهَ قَد اذِنَ فِى قَتلِكُم فَعَلَيكُم بِالصَّبرِ. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين/ ٤٦٤، ح ٣٧٠)