(پس) ما را به سبب غلبه بر دشمن كه در آن تعجيل كنى و به سبب پيروزى كه با آن به ما عزت بخشى و حكومت حقى كه آن را ظاهر سازى، ياريمان ده.
توضيح: كمى افراد در دعاى امام (ع) اشاره بر نقش مهم نيرو در جنگ دارد.
٦٦. بسيج و نيروهاى مردمى‌ ٥٩٤. فراخوانى نيروهاى مردمى براى جهاد با دشمنان‌ نَدْعُوكُم الَى اللَّهِ وَ رَسُولِه، وَالَى جِهَادِ عَدوِّهِ، وَالشَّدَّةِ فِى امْرِهِ، وَابْتِغَاءِ رِضْوانِهِ، وَأدَاءِ فَرائِضِهِ، وَ تَوفِيرِ الفَئ لِأهْلِهِ. (مستدرك نهج‌البلاغه،/ ٢٨)
امام على (ع): ما شما را به سوى خداوند و فرستاده او فرا مى‌خوانيم، دعوت مى‌كنيم كه با دشمن او جهاد كنيد و در پيشبرد امر او سختكوش باشيد و با اخلاص خود، خشنودى او را فراهم سازيد و فرايض او را به جاى آوريد و نيازمندان را از تنگنا برهانيد.
وَ اعْلَمُوا أَنَّ دَارَ الْهِجْرَةِ قَدْ قَلَعَتْ بِأَهْلِهَا وَ قَلَعُوا بِهَا وَ جَاشَتْ جَيْشَ الْمِرْجَلِ وَ قَامَتِ الْفِتْنَةُ عَلَى الْقُطْبِ فَأَسْرِعُوا إِلَى أَمِيرِكُمْ وَ بَادِرُوا جِهَادَ عَدُوِّكُمْ إِنْ شَاءَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ. (نهج‌البلاغه، نامه ١)
امام على (ع): اينك بدانيد كه پايگاه هجرت، اهل خويش را از خود رانده است و اهلش نيز از آن دل بركنده‌اند و خود، چونان ديگى جوشان، در جوش و خروش است و بحران به مركز سرايت كرده است. پس به خواست خداوند، به سوى فرمانده خويش بشتابيد و در جهاد با دشمن پيشدستى كنيد. به خواست خدا.
أَمَّا بَعْدُ فَإِنِّي خَرَجْتُ مِنْ حَيِّي هَذَا إِمَّا ظَالِماً وَ إِمَّا مَظْلُوماً وَإِمَّا بَاغِياً وَإِمَّا مَبْغِيّاً عَلَيْهِ وَإِنِّي أُذَكِّرُاللَّهَ مَنْ بَلَغَهُ كِتَابِي هَذَا لَمَّا نَفَرَ إِلَيَّ فَإِنْ كُنْتُ مُحْسِناً أَعَانَنِي وَ إِنْ كُنْتُ مُسِيئاً اسْتَعْتَبَنِي. (نهج‌البلاغه، نامه ٥٧)
امير مؤمنان (ع) به مردم كوفه نوشت: اما بعد، اينك پايگاه خويش را وانهاده‌ام و به سوى دشمن روانه شده‌ام، ستمگر يا ستمديده، متجاوز يا تجاوزديده. اينك به تمامى كسانى كه اين نامه را مى‌خوانند مسؤوليتى را كه در پيشگاه خداوند دارند يادآور مى‌شوم كه به سوى من روى آرند، اگر نيكوكارم ديدند، به ياريم بشتابند و اگر بدكارم يافتند، به باد انتقادم گيرند.
٥٩٥. تحريك احساسات مذهبى و ملى براى بسيج نيروها ... إِنِّي وَ اللَّهِ لَوْ لَقِيتُهُمْ وَاحِداً وَ هُمْ طِلَاعُ الْأَرْضِ كُلِّهَا مَا بَالَيْتُ وَ لَا اسْتَوْحَشْتُ وَ إِنِّي مِنْ‌