وَ الصّبيان هَل يَستقيمُ شِراء شَى‌ءٍ مِنهنَّ وَ يَطاهُنّ ام لا؟ قالَ: لَاباس بِشراءِ مَتاعِهنّ وَ سَبيهنّ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ١٣٠، ح ٢٠١٤٣، الكافى، ٥/ ٢١٠، تهذيب الاحكام، ٦/ ١٦١)
«محمدبن عبداللَّه» گويد: از امام رضا (ع) پرسيدم: از گروهى (از اقليت‌هاى مذهبى) كه شورش كردند و چند تن از مسلمان‌ها را كشتند و چند مسجد را ويران كردند، سرپرست امور مملكت (سلطانى كه ظاهرا بازگيرنده حقوق و سرپرست امور مسلمين بود و مرد) هارون، مامور فرستاد و آنان را دستگير كردند و كشتند و تمام زن و بچه‌شان را به اسارت گرفتند. آيا خريدن و همخوابگى با آنان درست است يا نه؟ فرمود: خريدن كالا و كنيزان‌شان اشكالى ندارد.
٧٨٧. حكم اسيران بغات (اهل قبله)
وَ كَانَتِ السِّيرَةُ فِيهِمْ مِنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ (ع) مَا كَانَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ (ص) فِي أَهْلِ مَكَّةَ يَوْمَ فَتْحِ مَكَّةَ فَإِنَّهُ لَمْ يَسْبِ لَهُمْ ذُرِّيَّةً وَ قَالَ مَنْ أَغْلَقَ بَابَهُ فَهُوَ آمِنٌ وَ مَنْ أَلْقَى سِلَاحَهُ فَهُوَ آمِنٌ وَ كَذَلِكَ قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ (ص) يَوْمَ الْبَصْرَةِ نَادَى فِيهِمْ لَاتَسْبُوا لَهُمْ ذُرِّيَّةً وَ لَاتُجْهِزُوا عَلَى جَرِيحٍ وَلَا تَتْبَعُوا مُدْبِراً وَ مَنْ أَغْلَقَ بَابَهُ وَ أَلْقَى سِلَاحَهُ فَهُوَ آمِنٌ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٢٥، ح ١٩٩٣٨، بحارالانوار ٩٧/ ١٦)
سيره و روش حضرت امير در جنگ با بغات، همان سيره پيامبر در برخورد با اهل مكه در فتح آن ديار است. پيامبر خدا (ص) كسى را از اهل مكه، اسير نكرد، بلكه فرمود: هر كسى درِ خانه‌اش را ببندد و يا سلاحش را زمين گذارد، در امان است. و حضرت امير (ع) نيز در جنگ بصره (جمل) همين را فرمود. (آن حضرت) اعلام كرد: زن و بچه آن‌ها را اسير نگيريد؛ با مجروحان كارى نداشته باشيد و فراريان را تعقيب نكنيد و (آن گاه فرمود:) كسى كه درِ خانه‌اش را ببندد و يا سلاحش را زمين گذارد، در امان است.
عَن حَفص بن غِياثَ قَال: سَألتُ اباعَبداللَّه (ع) عَنِ الطايِفتينِ مِن المُؤمنينَ احداهُما باغيةٌ، وَالاخرى عَادِلة، فَهَزمت العادِلة الباغِية، قَال: لَيس لَاهل العَدلِ ان يتبَعوا مُدبِراً، وَ لَا يَقتلُوا اسيراً، وَ لَايجهَزوا عَلَى جَريحٍ، وَ هَذَا اذَا لَم‌يبقِ مِن اهلِ البَغىِ احد، وَ لَم يَكُن فِئةٌ يَرجعُون اليهَا، فَاذَا كَانت لَهُم فِئةٌ يَرجعونَ اليهَا فَانّ اسيرَهُم يُقتل، وَ مُدبرهُم يُتّبع و جَريحهُم يُجاز عَلَيه.
(وسائل الشيعه، ١٥/ ٧٣؛ ح ٢٠٠١١؛ كافى، ٥/ ٣٢؛ تهذيب ٦/ ١٤٤)
«حفص‌بن غياث» گفت: از امام صادق (ع) درباره دو گروه از مؤمنان سؤال كردم كه يك گروه، عادله هستند و گروه ديگر شورشگر و متجاوز و گروه عادله گروه متجاور را شكست مى‌دهد.