مَنْ أَنْكَرَهُ بِلِسَانِهِ فَقَدْ أُجِرَ وَ هُوَ أَفْضَلُ مِنْ صَاحِبِهِ وَ مَنْ أَنْكَرَهُ بِالسَّيْفِ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا وَ كَلِمَةُ الظَّالِمِينَ هِيَ السُّفْلَى فَذَلِكَ الَّذِي أَصَابَ سَبِيلَ الْهُدَى وَ قَامَ عَلَى الطَّرِيقِ وَ نَوَّرَ فِي قَلْبِهِ الْيَقِينُ. (نهج‌البلاغه، حكمت ٣٧٣)
امام على (ع): اى مؤمنان! هر كس تجاوزى را بنگرد و شاهد دعوت به منكرى باشد و در دل آن را انكار كند، خود را از آلودگى سالم داشته است، و هر كس با زبان آن را انكار كند پاداش داده خواهد شد، و از اولى برتر است. و آن كسى كه با شمشير به انكار برخيزد تا كلام خدا بلند و گفتار ستمگران پَست گردد، او راه رستگارى را يافته و نور يقين در دلش تابيده است.
١٤. جهاد، اشرف اعمال، پس از پذيرش اسلام‌ عَن اميرالمُؤمنينَ (ع): ... انّ الجهادَ اشرفُ الاعمالِ بَعد الاسلام، وَ هُوَ قِوامُ الدّين وَ الاجرُ فِيهِ عَظيمٌ، مَعَ العزّةِ وَ المَنعةِ، وَ هُوَ الكَرّةِ فِيه الحَسناتُ وَ البُشرى بِالجنّة بَعدَ الشَّهادَة (وسائل الشيعه، ١٥/ ٩٣، ح ٥٥)
اميرالمؤمنان (ع): و جهاد پس از پذيرفتن آيين اسلام، گرانمايه‌ترين عمل است. جهاد مايه پايدارى دين و پاداش بسيار است، و موجب عزت جامعه و مانع نفوذ دشمن در جامعه جهادگر مى‌شود. جهاد تاخت و تازى است بر دشمن كه پاداش فراوان، و مژده رفتن به بهشت جاودان بعد از شهادت را به همراه دارد.
كَتَبَ ابُو جَعفر (ع) فِى رسالَتِهِ الَى بَعضِ خُلفاءِ بَنى اميّه: وَ مِن ذَلِكَ مَاضَيَّعَ الجهاد الّذِى فَضَّلَهُ اللّه عزّوجلّ عَلَى الاعمالِ، وَ فَضَّلَ عَامِلَه عَلَى العُمال تَفضيلًا فِى الدّرجاتِ وَ المَغفِرةِ وَ الرّحمةِ لانّه ظُهِّرَ بِهِ الدّينُ، وَ بِهِ يُدفَعُ عَن الدّينِ، وَ بِهِ اشتَرى اللّه مِنَ المُؤمنينَ انفسَهُم وَ اموالَهُم بِالجَنّة بيعاً مفلحاً منجحاً. (وسايل الشيعه، ١٥/ ١٢، ح ١٩٩٠٨)
امام باقر (ع) در نامه‌اى به برخى خلفاء بنى اميه به مباحثى از جهاد اشاره مى‌كند، از جمله اينكه جهاد ضايع شده است؛ جهادى كه خداوند عزوجل آن را بر اعمال بندگان برترى بخشيده و مجاهد را با مفتخر كردن به درجات و بخشودگى و رحمت، بر امت خويش برترى داده است، چون به واسطه جهاد، دين آشكار مى‌شود [و گسترش مى‌يابد] و از كيان اسلام دفاع مى‌شود.
و خداوند جان و مال مؤمنان را در ازاء بهشت مى‌خرد، چه معامله سودآور ونجات بخشى!