٩٥٤. شعار امام حسين (ع) در كربلا أَنَا الحُسينُ بنُ عَلَىٍّ آلَيتُ أَنْ لا أَنثَنى‌ أَحمي عِيالاتِ أَبِى أَمضى عَلَى دينِ النَّبى‌ (فرهنگ جامع سخنان امام حسين، روايت ٦٠)
(امام (ع) (چون به ميدان آمد) مبارز طلبيد و هركه از نام‌آوران دشمن به نبردش آمد او را كشت، تا آنجا كه از ايشان كشتار عظيمى كرد. سپس به جانب راست سپاه يورش برد و فرمود:) «منم حسين فرزند على (ع)، سوگند ياد كرده‌ام در برابر ظالمان سر فرود نياورم، از خاندان و حريم پدرم (آل اللَّه) دفاع كنم و بر راه دين پيامبر خدا (ص) رهسپارم.» ١٢١. امان و پناهندگى‌ ٩٥٥. جواز امان و پناهندگى‌ وَإِنْ أَحَدٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ اسْتَجَارَكَ فَأَجِرْهُ حَتَّى‌ يَسْمَعَ كَلَامَ اللّهِ ثُمَّ أَبْلِغْهُ مَأْمَنَهُ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَايَعْلَمُونَ. (توبه/ ٦)
و اگر يكى از مشركان از تو پناه خواست، پناهش ده تا كلام خدا را بشنود، سپس او را به مكان امنش برسان؛ چرا كه آنان قومى نادان‌اند.
عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الُّثمَالِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّهِ (ع) قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ (ص) إِذَا أَرادَ أَنْ يَبْعَثَ سَرِيَّةً دَعَاهُمْ فَأَجْلَسَهُمْ بَيْنَ يَدَيْهُ ثُمَّ يَقُولُ وَ أَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ أَدْنى الْمُسْلِمِينَ أَوْ أَفْضَلِهِمْ نَظَرَ إلى أَحَدٍ مِنَ الْمُشْرِكينَ فَهُوَ جارٌ حَتَّى يَسْمَعَ كَلامَ اللَّهِ فَإِنْ تَبِعَكُمْ فَأَخُوكُمْ فِي الدِّينِ وَ إِنْ أَبِى فَأَبْلِغُوهُ مَأْمَنَهُ وَاسْتَعِينُوا بِاللَّهِ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٥٨، ح ١٩٩٨٥، الكافى ٥/ ٢٧، تهذيب الأحكام ٦/ ١٣٨)
«ابوحمزه ثمالى» از امام صادق (ع): پيامبر خدا (ص) هنگامى كه تصميم به اعزام سريه‌اى مى‌گرفت آنان را فرا مى‌خواند و در برابر خود مى‌نشاند و مى‌فرمود: ... و هر فردى از افراد مسلمان چه بلند مرتبه باشد يا مقام پايين داشته باشد در صورتى كه به يكى از مشركان، امان دهد، امان وى محترم است. تا او بيايد و كلام خدا را بشنود؛ پس اگر اسلام آورد، او برادر دينى شماست و اگر نپذيرفت، راه در امان ماندنش (يعنى جزيه) را به او ابلاغ كنيد (و يا او را به مأمنش بازگردانيد) و از خدا كمك بگيرد.