پس چون ماههاى حرام سپرى شد، مشركان را هركجا يافتيد بكشيد و آنان را دستگير كنيد و به محاصره درآوريد و در هر كمينگاهى به كمين آنان بنشينيد؛ پس اگر توبه كردند و نماز برپا داشتند و زكات دادند، راه برايشان گشاده گردانيد؛ زيرا خدا آمرزنده مهربان است.
وَأَنزَلَ الَّذِينَ ظَاهَرُوهُم مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ مِن صَيَاصِيهِمْ وَقَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الْرُّعْبَ فِرِيقاً تَقْتُلُونَ وَتَأْسِرُونَ فَرِيقاً. (احزاب/ ٢٦)
و كسانى از اهل كتاب را كه با مشركان همپشتى كرده بودند، از دژهايشان به زير آورد و در دلهايشان هراس افكند؛ گروهى را مى‌كشتيد و گروهى را اسير مى‌كرديد.
فَقَالَ لَهُ أَبُو جَعْفَرٍ (ع) بَعَثَ اللَّهُ مُحَمَّداً (ص) بِخَمْسَةِ أَسْيَافٍ ثَلَاثَةٌ مِنْهَا شَاهِرَةٌ فَسَيْفٌ عَلَى مُشْرِكِي الْعَرَبِ ... فهؤلاء أَمْوَالُهُمْ وَ ذَرَارِيُّهُمْ سَبْيٌ عَلَى مَا سَنَّ رَسُولُ اللَّهِ (ص) فَإِنَّهُ سَبَى وَ عَفَا وَ قَبِلَ الْفِدَاءَ ٢. وَ السَّيْفُ الثَّانِي عَلَى أَهْلِ الذِّمَّةِ ... فَلَنْ يُقْبَلَ مِنْهُمْ إِلَّا الْجِزْيَةُ أَوِ الْقَتْلُ وَ مَالُهُمْ فَيْ‌ءٌ وَ ذَرَارِيُّهُمْ سَبْيٌ وَ إِذَا قَبِلُوا الْجِزْيَةَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ حُرِّمَ عَلَيْنَا سَبْيُهُمْ وَ حُرِّمَتْ أَمْوَالُهُمْ وَ حَلَّتْ لَنَا مُنَاكَحَتُهُمْ ... وَ السَّيْفُ الثَّالِثُ سَيْفٌ عَلَى مُشْرِكِي الْعَجَمِ ... فَأَمَّا قَوْلُهُ فَإِمَّا مَنًّا بَعْدُ يَعْنِي بَعْدَ السَّبْيِ مِنْهُمْ وَ إِمَّا فِداءً يَعْنِي الْمُفَادَاةَ بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ أَهْلِ الْإِسْلَامِ فَهَؤُلَاءِ لَنْ يُقْبَلَ مِنْهُمْ إلَّاالْقَتْلُ أَوِ الدُّخُولُ فِي الْإِسْلَامِ وَ لَايَحِلُّ لَنَا مُنَاكَحَتُهُمْ مَا دَامُوا فِي دَارِ الْحَرْبِ (وسائل الشيعه ١٥/ ٢٥، ح ١٩٩٣٨، بحارالانوار ٩٧/ ١٦)
امام باقر (ع) فرمود: خداوند حضرت محمد (ص) را با شمشيرهاى پنج‌گانه مبعوث فرمود: سه تاى از آن‌ها بيرون از نيام‌اند و در نيام نمى‌شوند تا زمانى كه شدت جنگ، فروكش كند. امّا آن شمشيرهاى سه‌گانه: يكى از آن‌ها براى جنگ با مشركان عرب است.
بنابراين از مشركان جز مرگ يا داخل شدن در اسلام پذيرفته نمى‌شود [و در صورتى كه اسلام نياورند] بر اساس سنت و روش پيامبر (ص) اموال‌شان غنيمت محسوب مى‌شود و فرزندانشان به اسارت درمى‌آيند؛ زيرا آن حضرت، آن‌ها را اسير مى‌گرفت؛ مى‌بخشيد يا از آن‌ها فديه (سربها) قبول مى‌كرد.
شمشير دوم درباره «اهل ذمه» (: اهل كتاب) است.
پس، از اهل ذمه، آن‌ها كه در «دار الاسلام» هستند، هرگز چيزى پذيرفته نمى‌شود جز جزيه يا مرگ.
و اموال آنان غنيمت محسوب مى‌شود و فرزندان‌شان اسير گرفته مى‌شوند، (اما) در صورتى كه‌