أَوَ لَمْ يُبَايِعْنِي بَعْدَ قَتْلِ عُثَمانَ لَا حَاجَةَ لِي فِي بَيْعَتِهِ إِنَّهَا كَفٌّ يَهُودِيَّةٌ لَوْ بَايَعَنِي بِكَفِّهِ لَغَدَرَ بِسَبَّتِهِ أَمَا إِنَّ لَهُ إِمْرَةً كَلَعْقَةِ الْكَلْبِ أَنْفَهُ وَ هُوَ أَبُو الْأَكْبُشِ الْأَرْبَعَةِ وَ سَتَلْقَى الْأُمَّةُ مِنْهُ وَ مِنْ وَلَدِهِ يَوْماً أَحْمَرَ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٧٣)
امام على (ع): آيا (مروان) پس از كشته شدن عثمان با من بيعت نكرد؟ مرا به بيعت او هيچ نيازى نيست كه دست بيعتش، دست يهوديان را ماننده است. او اگر از سويى دست بيعت پيش آورد از ديگر سو، نيرنگ و خيانت را دم مى‌جنباند.
هشداريد، كه او فرصت كوتاهى- به كوتاهى ليسيدن سگ بينى را- براى رياست در پيش دارد.
او پدر چهار فرمانروا (قوچ‌هاى چهارگانه) است، و امت اسلامى در حاكميت او و فرزندانش روزهاى خونينى در پيش دارند.
٨١٩. دنياطلبى‌ اشْتَرَوْا بِآيَاتِ اللّهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَصَدُّوا عَن سَبِيلِهِ إِنَّهُمْ سَاءَ مَاكَانُوا يَعْمَلُونَ. (توبه/ ٩)
آيات خدا را به بهاى اندك فروختند و [مردم را] از راه او بازداشتند، به راستى آنان چه بد اعمالى انجام مى‌دادند.
وَ لَمْ يُبَايِعْ حَتَّى شَرَطَ أَنْ يُؤْتِيَهُ عَلَى الْبَيْعَةِ ثَمَناً فَلَا ظَفِرَتْ يَدُ الْبَائِعِ وَ خَزِيَتْ أَمَانَةُ الْمُبْتَاعِ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ٢٦)
امام على (ع): عمرو عاص با معاويه بيعت نكرد مگر آن كه شرط كرد تا براى بيعت، بهايى (حكومت مصر) دريافت دارد، كه در اين معامله شوم، دست فروشنده هرگز به پيروزى نرسد و سرمايه خريدار به رسوايى كشانده شود.
٨٢٠. كفر به خدا و ارزش‌هاى الهى‌ فَوَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ مَا أَسْلَمُوا وَ لَكِنِ اسْتَسْلَمُوا وَ أَسَرُّوا الْكُفْرَ فَلَمَّا وَجَدُوا أَعْوَاناً عَلَيْهِ أَظْهَرُوهُ. (نهج‌البلاغه، نامه ١٦، بند ٣)
امام على (ع): خدايى كه دانه را شكافت، و پديده‌ها را آفريد، آنان اسلام را نپذيرفتند، بلكه با تظاهر به اسلام كفر خود را پنهان داشتند و همين كه ياورانى يافتند، نقاب از چهره درون برگرفتند! وَ لَمَّا أَدْخَلَ اللَّهُ الْعَرَبَ فِي دِينِهِ أَفْوَاجاً وَ أَسْلَمَتْ لَهُ هَذِهِ الْأُمَّةُ طَوْعاً وَ كَرْهاً كُنْتُمْ مِمَّنْ دَخَلَ فِي‌