توضيح: ترك جهاد كه خداوند را به خشم مى‌آورد، به عنوان «صدّ عن السبيل» قلمداد خواهد شد. (الميزان، ١٨/ ٢٦٩)
٨٢. سرنوشت جهاد گريزان بنى اسرائيل، عبرتى براى مسلمانان‌ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِن دِيَارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ اللّهُ مُوتُوْا ثُمَّ أَحْيَاهُمْ إِنَّ اللّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ. (بقره/ ٢٤٣)
آيا از [حال‌] كسانى كه از بيم مرگ از خانه‌هاى خود فرار كردند و هزاران تن بودند، خبر نيافتى؟
(كه به بهانه طاعون، از شركت در ميدان جهاد خوددارى نمودند) پس خداوند به آنان گفت: تن به مرگ بسپاريد، (و به همان بيمارى، كه آن را بهانه قرار داده بودند، مردند) سپس خدا آنان را زنده ساخت. آرى، خداوند نسبت به مردم، صاحب بخشش است، ولى بيشتر مردم سپاسگزارى نمى‌كنند.
توضيح: قوم بنى اسرائيل از فرمان جهاد سرباز زدند، خداوند آنان را به بيمارى طاعون دچار كرد، و همه‌شان را ميراند. اين داستان عبرتى است براى مسلمانان كه دريابند فرار از جهاد به حال آنان سودى ندارد. (الميزان ٢/ ٢٧٩)
٨٣. فرار موجب ذلت و سرشكستگى، فساد و بى‌عدالتى و ...
فَمَنْ تَرَكَهُ رَغْبَةً عَنْهُ أَلْبَسَهُ اللَّهُ ثَوْبَ الذُّلِّ وَ شَمِلَهُ الْبَلَاءُ وَ دُيِّثَ بِالصَّغَارِ وَالْقَمَاءَةِ وَ ضُرِبَ عَلَى قَلْبِهِ بِالْإِسْهَابِ وَأُدِيلَ‌الْحَقُّ مِنْهُ بِتَضْيِيعِ الْجِهَادِ وَ سِيمَ الْخَسْفَ وَ مُنِعَ النَّصَفَ. (نهج‌البلاغه، خطبه ٢٧)
امام على (ع): كسى كه جهاد را ناخوشايند دانسته و ترك كند، خدا لباس ذلّت و خوارى بر او مى‌پوشاند، و دچار بلا و مصيبت مى‌شود و كوچك و ذليل مى‌گردد. دل او در پرده گمراهى مانده و حق از او روى مى‌گرداند، به جهت ترك جهاد، به خوارى محكوم و از عدالت محروم است.
اميرالمؤمنين (ع): ... ثُمَّ انَّ الرُّعبَ وَ الخَوفَ مِنْ جِهادِ المُستَحَقّ لِلْجَهادِ وَ المُتوازِرِينَ عَلَى الضَّلال ضَلالٌ فِى الدّينِ، وَ سَلبٌ لِلدّنيَا مَعَ الذّلّ وَ الصّغَارِ، وَ فِيهِ استِيجابُ النّارِ بِالفِرَارِ مِنَ الزَّحْفِ عِندَ حَضرةِ القِتالِ، يَقُول اللّه عزّوجلّ «يَا ايّهَا الّذِينَ آمَنُوا اذَا لَقِيتُم الّذِينَ كَفَرُوا زَحْفَاً فَلَا تَوَلّوهُم الادبارَ» فَحَافِظُوا عَلَى امر اللّهِ عزّوجلّ فِى هَذِهِ المَواطِن الّتِى الصَّبرُ عَليهَا كَرمٌ وَ سَعادةٌ، وَ نَجاةٌ فِى الدّنيَا وَ الآخِرة مِنْ فَظِيعِ الهَولِ وَ المخَافَةِ. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٩٣، ح ٢٠٠٥٥؛ بحار ٣٣/ ٤٤٦)
«عقيل خزاعى» گويد: امير مؤمنان (ع) هر وقت كه آماده نبرد مى‌شد مسلمان‌ها را سفارش‌