هُنَالِكَ ابْتُلِيَ الْمُؤْمِنُونَ وَزُلْزِلُوا زِلْزَالًا شَدِيداً (احزاب/ ١١)
آنجا [بود كه‌] مؤمنان در آزمايش قرار گرفتند و سخت تكان خوردند.
توضيح: اين آيه اشاره به سختى‌هاى جنگ احزاب دارد، كه مسلمانان در آن سخت آزمايش گشتند و مجاهدان راستين از ديگران باز شناخته شدند.
وَلَوْ يَشَاءُ اللَّهُ لَانتَصَرَ مِنْهُمْ وَلكِن لِيَبْلُوَا بَعْضَكُم بِبَعْضٍ. (محمد/ ٤)
و اگر خدا مى‌خواست، از ايشان انتقام مى‌كشيد، ولى [فرمان پيكار داد] تا برخى از شما را به وسيله برخى [ديگر] بيازمايد.
فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلكِنَّ اللّهَ قَتَلَهُمْ وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلكِنَّ اللّهَ رَمَى‌ وَلِيُبْلِيَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْهُ بَلَاءً حَسَناً إِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (انفال/ ١٧)
اين شما نبوديد كه آنان را كشتيد، بلكه خدا آنان را كشت و اين تو نبودى (اى پيامبر كه خاك و خاشاك به صورت آنها) انداختى؛ بلكه خدا افكند و خدا مى‌خواست بدين وسيله مؤمنان را به آزمايشى نيكو بيازمايد. خداوند شنوا و داناست.
٣٦. جداشدن صف صادقان از مدعيان صداقت‌ طَاعَةٌ وَقَوْلٌ مَعْرُوفٌ فَإِذَا عَزَمَ الْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا اللَّهَ لَكَانَ خَيْراً لَهُمْ. (محمد/ ٢١)
[ولى‌] اطاعت و سخن سنجيده براى آنان بهتر است؛ و اگر هنگامى كه فرمان جهاد قطعى مى‌شود به خدا راست گويند [و از درِ صدق و صفا درآيند] براى آنها بهتر مى‌باشد.
أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تُتْرَكُوا وَلَمَّا يَعْلَمِ اللّهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُوا مِن دُونِ اللّهِ وَلَا رَسُولِهِ وَلَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً وَاللّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ. (توبه/ ١٦)
آيا پنداشته‌ايد كه به خود واگذار مى‌شويد و خداوند كسانى را كه از ميان شما جهاد كرده و غير از خدا و فرستاده او و مؤمنان، محرم اسرارى نگرف فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات ٥٠ ٧. وجوب عينى و كفايى جهاد ص : ٤٩ ته‌اند، (از ديگران) مشخص نشده‌اند؟! (بايد آزمون شويد، و صفوف از هم جدا گردد؛) و خداوند به آنچه انجام مى‌دهيد آگاه است.
مَا كَانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنِينَ عَلَى‌ مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتَّى‌ يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلكِنَّ اللّهَ يَجْتَبِي مِن رُسُلِهِ مَن يَشَاءُ فَآمِنُوا بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَإِن تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ. (آل‌عمران/ ١٧٩)
خدا بر آن نيست كه مؤمنان را به اين [حالى‌] كه شما بر آن هستيد، واگذارد، تا آنكه ناپاك را از