عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ (ع) قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ (ص) فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إنِّي رَاغِبٌ فِي الْجِهَادِ نَشِيطٌ قَالَ (ص): فَجَاهِدْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَإِنَّكَ إنْ تُقْتَلْ كُنْتَ حَيّاً عِنْدَ اللَّهِ تُرْزَقُ وَ إِنْ مِتَّ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُكَ عَلَى اللَّهِ وَ إِنْ رَجَعْتَ خَرَجْتَ مِنَ الذُّنُوبِ كَمَا وُلِدْتَ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٢٠ ح ١٩٩٢٩؛ الكافى ٢/ ١٦٣)
«جابر» از امام صادق (ع) چنين روايت مى‌كند: مردى خدمت پيامبر (ص) آمد و گفت: اى رسول خدا! من به راستى مشتاق جهاد هستم. رسول خدا (ص) فرمود: پس در راه خدا جهاد كن كه اگر كشته شوى، زنده هستى و نزد خدا روزى مى‌خورى، و اگر مُردى، اجر تو بر خداست و اگر (از جبهه) برگشتى، از گناهان پاك شده‌و مانند كسى مى‌شوى كه تازه متولد شده است.
٢٢. بى‌ارزش بودن جنگيدن براى مال، نام و شجاعت‌ عَن ابنِ نَباتة قَالَ قَالَ اميرالمؤمنين عليه‌السلام فِى بَعضِ خُطَبِه: يَقُولُ الرّجُلُ جَاهَدتُ وَ لَم يُجاهِدْ، انّما الجَهادُ اجتنابُ الَمحارم وَ مُجاهَدةُ العَدوّ، وَ قَدْ تُقاتِلُ اقوامٌ فَيُحِبّونَ القِتالَ لَايُريدون الّا الذِّكر وَ الاجْرِ، وَ انَّ الرّجُلَ لَيُقاتِلُ بِطَبْعِهِ مِن الشُّجاعَةِ فَيَحمِى مَنْ يَعرِفُ و مَن لَا يَعرِفُ، وَ يَجُبنُ بِطَبيعَتِهِ مِن الجُبنِ فَيَسلِمُ ابَاهُ وَ امَّهُ الَى العَدوّ، وَ انّمَا المِثَالُ حَتَفٌ مِن الحُتُوف، وَ كُلّ امْرَءىٍ عَلَى مَا قَاتَلَ عَلَيهِ، وَ انّ الكَلْبَ لَيُقاتِلُ دُونَ اهلِهِ. (بحارالانوار ٩٧/ ٤٢، ح ٥١)
ابن نباته از امير مؤمنان على (ع) نقل مى‌كند كه آن حضرت در بعضى از خطبه‌هايش مى‌فرمود:
مرد مى‌گويد جهاد كرده، در حالى كه چنين نيست. (زيرا) جهاد (به معناى) پرهيز از محارم و جنگيدن با دشمن است. و چه بسا مردمى كه خوب بجنگند و هدفى جز براى نام و پاداش ندارند. و مردى هم (خوب) مى‌جنگد به سبب منش دليرى و شجاعتش، از كسى كه او را مى‌شناسد يا نمى‌شناسد حمايت كند؛ و چه بسا كسى كه ترسو است و (حتى) پدر و مادرش را نيز تسليم دشمن مى‌كند. و جز اين نيست كه (آن‌چه گفتم) نمونه‌اى است وگرنه يك نوع مردن مقدر (همه) است. و هر فردى همان نتيجه‌اى را مى‌برد كه براى آن جنگيده است. و سگ هم براى دفاع از صاحبش مى‌جنگد!