امام حسين (ع): خدا را بهترين ثنا مى‌گويم و او را بر راحتى و سختى سپاسگزارم. بارالها تو را ستايش مى‌كنم بر اينكه ما را به پيامبرى (محمد (ص)) كرامت بخشيدى و به ما قرآن آموختى و در دين خود فقيهان ساختى و براى ما گوشها (يى شنوا) و چشمها (يى بينا)
فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات ٣٥٤ ٦٠. اقتدار و تضعيف فرماندهى كل قوا ص : ٣٥٢ و دلهايى (روشن) آفريدى و ما را از مشركان قرار ندادى.
اما بعد، من اصحابى باوفاتر و بهتر از اصحاب خود و خاندانى نيكوكارتر و پيوندجوتر از خاندان خود سراغ ندارم. خدا همه شما را پاداش نيك دهد.
فَقام (ع) فَحَمِدَ اللهُ وَ اثنى عَلَيهِ بِما هُو اهلُهُ وَ قالَ: يا اهلَ الكُوفَة انتُم الاحِبَّةُ الكُرَماءُ، وَ الشِّعارُ دُونَ الدِّثارِ، فَجِدُّوا فِى احياءِ ما دَثَرَ بَينَكُم، وَ تَسهيلِ ما تَوَعَّرَ عَلَيكُم. الا انَّ الحَربَ شَرُّها ذَريعٌ، وَ طَعمُها فَظيعٌ، وَ هِىَ جُرَعٌ مُستَحساةٌ، فَمَن اخَذَ لَهَا اهبَّتَهَا وَاستَعَدَّ لَهَا عُدَّتَهَا وَ لَم يَألَم كُلُومَهَا عِندَ حُلُولِهَا فَذاكَ صاحِبُهَا، وَ مَن عَاجَلهَا قَبلَ اوَانِ فُرصَتِها وَاستِبصار سَعيِهِ فِيهَا فَذاكَ قَمَنٌ أَن لا يَنفَعَ قَومَهُ وَ ان يُهلِك نَفسَهُ، نَسأَلُ اللهَ بِقوَّتِهِ ان يُدعِمَكُم بِالفِئَةِ. (فرهنگ جامع سخنان امام حسين (ع)/ ١٦٩)
(در جنگ صفين چون اميرمؤمنان (ع) با مردم كوفه سخن گفت و آنان را به نبرد با معاويه و همدستانش برانگيخت، (امام) حسن (ع) را فرمود تا با مردم سخن گويد. و او سخن گفت. سپس (امام) حسين (ع) را فرمود.)
«او نيز برخاسته پس از حمد و ثناى شايسته الهى گفت: اى كوفيان! شما دوستان بزرگواريد، شما (چون) لباس زيرين (خودى) هستيد، نه (چون) لباس رو (بيگانه). پس در احياى آنچه در ميان شما از بين رفته و در آسان ساختن آنچه بر شما سخت افتاده است بكوشيد.
بدانيد! شرّ جنگ، چابك و مزه‌اش بسيار ناپسند است، در حالى كه جرعه‌هايش (به ناچار) سركشيدنى است. پس هر كه آماده آن شود و ساز و برگ خود را براى آن آماده كند و در گرماگرم پيكار از زخمهايش ننالد، مرد ميدان نبرد است و هركه پيش از فرا رسيدن وقت مناسب و تلاش آگاهانه در راه آن، به آن پيشى گيرد او را سزد كه به مردم خود سودى نرساند؛ اگرچه خويش را نابود كند. از خدا مى‌خواهيم با توانى كه دارد شما را به دستجات (فراوان) پشتيبان باشد.» ٥٥٩. دلجويى از فرماندهان معزول‌ امام على (ع): أَمَّا بَعْدُ فَقَدْ بَلَغَنِي مَوْجِدَتُكَ مِنْ تَسْرِيحِ الْأَشْتَرِ إِلَى عَمَلِكَ وَ إِنِّي لَمْ أَفْعَلْ ذَلِكَ اسْتِبْطَاءً لَكَ فِي الْجَهْدَ وَ لَا ازْدِيَاداً لَكَ فِي الْجِدِّ وَ لَوْ نَزَعْتُ مَا تَحْتَ يَدِكَ مِنْ سُلْطَانِكَ لَوَلَّيْتُكَ‌