٨. شرايط جهاد ابتدايى‌ ٤٧. مشروعيت جهاد ابتدايى تنها با اجازه امام عادل‌ وَ عَنهُ (ع) انّهُ قَال: عَليكُم بِالجِهادِ فِى سَبيلِ اللّه مَعَ كُلِّ امامٍ عَدْلٍ. (بحارالانوار، ٩٧/ ٥٠، ح ٢٤)
از حضرت على (ع) نقل شده كه فرمود: بر شما باد جهاد در راه خدا همراه با هر امام عادلى! عَن الصّادِق عليه‌السلام، عَن اميرِالمُؤمنينَ عليه‌السلام قَالَ: عَليكُم بِالجِهادِ فِى سَبيلِ اللّه بِاموالِكُم وَ انفُسِكُم، فَانّمَا يُجاهِدُ فِى سَبيل اللّه رَجُلانِ امامٌ هُدَى او مُطيعٌ لَهُ مُقتَدٍ بِهُداهُ. (بحار ٩٧/ ٢٤ ح ٢١)
امام صادق (ع) به نقل از على (ع) فرمود: بر شما باد به جهاد كردن در راه خدا با اموال و جان‌هايتان؛ زيرا دو كس در راه خدا جهاد مى‌كند: امامى كه هدايت‌گر جامعه است و كسى كه از امام اطاعت كرده و با هدايت او در جهاد شركت مى‌كند.
عَن كُميلٍ، عَن اميرِالمؤمنين (عليه السلام)، انّهُ قَال: «يَا كُميلُ لَا غَزْوَ الَّا مَعَ امَامٍ عَادِلٍ، وَلَا نَقْلَ الّا مَعَ امَامٍ فَاضلٍ، يَا كُميلُ، ارَايتَ انْ لَم يَظْهَر نبىٌّ، وَكَانَ فِى الارضِ مُؤمِنٌ تَقِىٌّ، مَا كانَ فِى دُعَائِهِ الَى اللّه مُخطِئاً او مُصيباً؟ بَلَى وَاللّه مُخطِئاً، حَتّى يَنصِبَهُ اللّه عَزّوجلّ لِذَلِكَ وَ يُؤهِّلَه».
(مستدرك الوسائل ١١/ ص ٣٣/ ح ١٢٣٦٢، تحف العقول/ ١١٨)
- «كميل» از امير مؤمنان (ع) روايت كرده كه فرمود:
«اى كميل! هيچ پيكارى، روا نباشد جز آن كه به همراه امام عادل باشد و هيچ جابه‌جايى درست نيست مگر با امامى كه داراى فضيلت است.
اى كميل! به نظر تو اگر پيغمبرى (در ميان مردم) آشكار نباشد و مرد پرهيزگارى- در روى زمين- مردم را به سوى خدا دعوت كند (بخواهد وظيفه پيامبران را انجام دهد) آيا در اين عمل، خطاكار است، يا درستكار؟
آرى، قسم به خدا، خطاكار است، مگر آن كه خداوند به وى چنين ماموريتى بدهد و او را شايسته آن مقام گرداند.» عَنِ الرِّضَا فِي كِتَابِهِ إِلَى الْمَأْمُونِ قَالَ وَالْجِهَادُ وَاجِبٌ مَعَ إِمَامٍ عَادِلٍ وَ مَنْ قَاتَلَ فَقُتِلَ دُونَ مَالِهِ وَ رَحْلِهِ وَ نَفْسِهِ فَهُوَ شَهِيدٌ. (وسائل الشيعة ١٥/ ٤٩ ح ١٩٩٦٣؛ بحار ٩٧/ ٢٣)
از امام رضا (ع) در نامه‌اى كه به مأمون نوشت، فرمود: