عَن زيد بن على، عَن آبائه، عَن عَلى عليهم‌السلام قال: قَال رَسولُ الله صلى الله عليه و آله: اذا التَقى المُسلمانِ بسَيفهِمَا عَلى غَيرُ سُنّةٍ فِالقاتِلُ وَ المَقتولُ فِى النَارِ، فَقيل: يَا رَسولَ اللّه هَذا القاتِل فَما بالُ المَقتول؟ قال: لانّه اراد قتلًا. (بحارالانوار ٩٧/ ٢١، ح ١٠)
زيد بن على از پدرانش و پدرانش از على (ع) و آن حضرت از پيامبر خدا (ص) نقل كرد كه فرمود:
هنگامى كه دو گروه مسلمان برخلاف قوانين و دستورات اسلام با هم به جنگ برخيزند، قاتل و مقتول هردو در جهنم‌اند! از رسول خدا (ص) سؤال شد: اى رسول خدا (ص)، قاتل به خاطر اينكه كسى را كشته به جهنم مى‌رود اما مقتول چرا به جهنم مى‌رود؟
فرمود: زيرا او هم تصميم به كشتن طرف مقابل داشته است (اما موفق نشده).
٢٧٥. جنگ با آشوبگران، منوط به اذن امام عادل‌ عَن جَعفر، عَن ابيه، عَن آبائه (ع) قال: لَما فَرغ اميرالمؤُمنين (ع) مِن اهل النَّهروان فَقال:
لايقاتِلهُم بَعدى‌ الّا مَن هُم اولى بِالحقّ مِنه [مَن هُو اولى بِالحق مِنهُم‌]. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨١، ح ٢٠٠٢٦)
امام صادق (ع) مى‌فرمايد: اميرمؤمنان (ع) چون از جنگ با نهروانيان خلاص و آسوده شد، فرمود: بعد از من كسى حق ندارد با آنان بجنگد مگر آن كسى كه به حق، شايسته‌تر از آن‌ها است. (يعنى امام عادل).
عَن احمد بن مُحمد بن ابى نَصر، عَن ابى الحسنِ الرضا (ع) قَال ذَكر لَه رَجلٌ مِن بَنى فُلان، فَقال:
انما نخالفهم اذا كنّا مع هؤلاء الذين خرجوا بالكوفه، فقال: قاتلهم، فانّما ولد فلان مثل الترك و الروم و انما هم ثغر من ثغور العدو فقاتلهم. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٨٠، ح ٢٠٠٢٣)
«احمد بن محمد (بزنطى) روايت كرده است كه: شخصى در محضر مقدس امام رضا (ع) درباره مردى كه جزو يكى از طايفه‌هاى مشهور آن دوران بود سخن به ميان آورد و گفت: ما، هر وقت با كسانى كه در كوفه قيام كرده‌اند هستيم، خود را مخالف و ناهمساز با او مى‌دانيم.
امام (ع) فرمود: شما با او بجنگيد: زيرا افراد آن طايفه كه فرزندان فلانى مى‌باشند مثل ملت ترك و روم‌اند (كه با مسلمانان دشمنى دارند)؛ به راستى ايشان مرزى از سرحدات دشمن هستند (همان گونه كه براى از ميان برداشتن مرزهاى كفر مى‌رزميد) با آن طايفه نيز بجنگيد.