رَبَّ هَذِهِ الْأَرْضِ الَّتِي جَعَلْتَهَا قَرَاراً لِلْأَنَامِ وَ مَدْرَجاً لِلْهَوَامِّ وَ الْأَنْعَامِ وَ مَا لَا يُحْصَى مِمَّا يُرَى وَ مَا لَا يُرَى وَ رَبَّ الْجِبَالِ الرَّوَاسِي الَّتِي جَعَلْتَهَا لِلْأَرْضِ أَوْتَاداً وَ لِلْخَلْقِ اعْتَماداً إِنْ أَظْهَرْتَنَا عَلَى عَدُوِّنَا فَجَنِّبْنَا الْبَغْيَ وَ سَدِّدْنَا لِلْحَقِّ وَ إِنْ أَظْهَرْتَهُمْ عَلَيْنَا فَارْزُقْنَا الشَّهَادَةَ وَ اعْصِمْنَا مِنَ الْفِتْنَةِ.
(نهج‌البلاغه، خطبه ١٧١)
امير مؤمنان (ع) در جنگ چنين دعا مى‌كرد: بار خدايا، اى پروردگارِ آسمان برافراشته و فضاى نگاه داشته كه تو آن را زمينه جوشش روز و شب، بستر جريان خورشيد و ماه و مسير آمد و شد ستارگان سيار قرار داده‌اى و دسته‌اى از فرشتگانت را ساكنانش ساخته‌اى كه در بندگيت خستگى‌ناپذيرند، و اى پروردگار زمين كه آن را جايگاه امن آدميان و بستر رشد حشرات و دام‌ها و پديده‌هاى بى‌شمار ديدنى و ناديدنى ساخته‌اى، و اى پروردگار كوهها كه ميخهاى زمين و تكيه گاه خلقشان قرار داده‌اى، اگر بر دشمنان پيروزمان ساختى، از هر تجاوزى دورمان بدار و در رعايت حق پايداريمان بخش، و اگر آنان را بر ما چيره گرداندى، شهادت را روزيمان كن و از غلتيدن در فتنه‌ها مصونمان دار! اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَ كَأْبَةِ الْمُنْقَلَبِ وَ سُوءِ الْمَنْظَرِ فِي الْأَهْلِ وَ الْمَالِ وَ الْوَلَدِ اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ وَ أَنْتَ الْخَلِيفَةُ فِي الْأَهْلِ وَ لَا يَجْمَعُهُمَا غَيْرُكَ لِأَنَّ الْمُسْتَخْلَفَ لَا يَكُونُ مُسْتَصْحَباً وَ الْمُسْتَصْحَبُ لَا يَكُونُ مُسْتَخْلَفاً. (نهج‌البلاغه، خطبه ٤٦)
بار خدايا، از رنج سفر و ناكامى در بازگشت و زشت نمايى و فروپاشيدگى خانواده، به تو پناه مى‌برم.
بار خدايا، تنها و تنها تويى كه هم همراه منى و هم در ميان خانواده بر جاى مانده‌ام به جانشينى حاضرى، كه اين جامعيت، تنها و تنها، ويژگى خاص تو است.
چرا كه جز تو هر كه جانشين شود، مسافر را همراهى نمى‌تواند و اگر همراه شود، امكان جانشينى‌اش نمى‌ماند.
اللّهُمَّ اسئَلك النَّصر الَّذِى نَصَرتَ به رسولَكَ و فرَّقتَ به بينَ الحقِّ و الباطِلِ، حتى أقمْتَ دينكَ وَ أفلَحْتَ به حُجَّتَكَ، يا مَنْ هو فى كلِّ مقامٍ. (مستدر كنهج البلاغه، ٦/ ٣٢١)
خدايا از تو همان نصرتى را مى‌طلبم كه به پيامبرت عنايت فرمودى. و به وسيله آن، ميان حق و باطل جدايى افكندى تا دين خود استوار نمودى و آيين خويش مسلّط ساختى، اى برترين كه در هر مقام جا دارى.