٤٠٨. زمينه‌هاى نصرت الهى، مورد تعدّى و تجاوز دشمن قرار گرفتن‌ ذلكَ وَمَنْ عَاقَبَ بِمِثْلِ مَا عُوقِبَ بِهِ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيْهِ لَيَنصُرَنَّهُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ. (حج/ ٦٠)
آرى چنين است، و هر كس نظير آنچه بر او عقوبت رفته است دست به عقوبت بزند، سپس مورد ستم قرار گيرد، قطعاً خدا او را يارى خواهد كرد؛ چرا كه خدا بخشايشگر و آمرزنده است.
٤٠٩. آرامش روح و سكينه دل‌ وَمَا جَعَلَهُ اللّهُ إِلَّا بُشْرَى‌ لَكُمْ وَلِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُكُم بِهِ وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِندِ اللّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ.
(آل‌عمران/ ١٢٦)
و خدا آن [وعده پيروزى‌] را جز مژده‌اى براى شما قرار نداد تا [بدين وسيله شادمان شويد و] دل‌هاى شما بدان آرامش يابد، و يارى جز از جانب خداوند تواناى حكيم نيست.
ثُمَّ أَنْزَلَ اللّهُ سَكِينَتَهُ عَلَى‌ رَسُولِهِ وَعَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَأَنْزَلَ جُنُوداً لَمْ تَرَوْهَا وَعَذَّبَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَذلِكَ جَزَاءُ الْكَافِرِينَ. (توبه/ ٢٦)
[پس از بازگشت به صحنه نبرد در جنگ حنين‌] آنگاه خدا آرامش خود را بر فرستاده خود و بر مؤمنان فرود آورد و سپاهيانى فرو فرستاد كه آنها را نمى‌ديديد و كسانى را كه كفر ورزيدند عذاب كرد و سزاى كافران همين بود.
٤١٠. تكليف مدارى و عمل به وظيفه‌ قُل لَن يُصِيبَنَا إِلَّا مَاكَتَبَ اللّهُ لَنَا هُوَ مَوْلَانَا وَعَلَى اللّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ. (توبه/ ٥١)
بگو: جز آنكه خدا براى ما مقرر داشته هرگز، به ما نمى‌رسد. او سرپرست ماست، و مؤمنان بايد تنها بر خدا توكّل كنند.
٤١١. اميدوار به دست يابى به يكى از دو نيكويى‌ قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنَا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَنَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَن يُصِيبَكُمُ اللّهُ بِعَذَابٍ مِنْ عِندِهِ أَوْ بِأَيْدِينَا فَتَرَبَّصُوا إِنَّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ. (توبه/ ٥٢)
بگو: آيا براى ما جز يكى از اين دو نيكى را انتظار مى‌بريد؟ در حالى كه ما انتظار مى‌كشيم كه خدا از جانب خود يا به دست ما عذابى به شما برساند. پس انتظار بكشيد كه ما هم با شما در انتظاريم! ٤١٢. ولايت مدارى، قبول ولايت خدا بَلِ اللّهُ مَوْلَاكُمْ وَهُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ. (آل‌عمران/ ١٥٠)
آرى، خدا مولاى شماست، و او بهترين يارى دهندگان است.