كه دشمن را ملاقات كرديد، آنها را به يكى از اين سه چيز دعوت كنيد، پس اگر اجابت كردند از آن‌ها بپذيريد و از (جنگ) با آنها چشم بپوشيد؛ (آن سه چيز عبارتند از) اين كه آن‌ها را به اسلام دعوت كنيد؛ اگر پذيرفتند قبول كنيد و ديگر كارى با آن‌ها نداشته باشيد و آنان را بعد از اسلام آوردن به هجرت بخوانيد. اگر قبول كردند از آن‌ها بپذيريد و كارى با آن‌ها نداشته باشيد و اگر از مهاجرت امتناع ورزيدند و شهر و كشور خودشان را اختيار كردند و از داخل شدن به «دارالهجرة» خوددارى كردند، در اين صورت آن‌ها به منزله باديه نشينان مؤمن هستند، همان قانونى كه بر آنان جارى مى‌شود بر اين‌ها نيز جارى است؛ از غنائم چيزى به آن‌ها تعلق نمى‌گيرد مگر اين كه در راه خدا مهاجرت كنند.
و اگر از اين دو پيشنهاد، روى گرداندند، آن‌ها را به دادن جزيه واداريد (با همان شيوه‌اى كه قرآن فرموده:) با دست خود و با خضوع. اگر حاضر به اعطاى جزيه شدند، از آن‌ها قبول كن و در اين حال با آنان كارى نداشته باش. و اگر از پرداخت جزيه نيز خوددارى كردند، در اين صورت براى جنگ با آن‌ها از خدا كمك بخواه و با آنان در راه خدا جهاد كن به نحوى كه حق جهاد در راه خدا ادا شود.
رُوِينا عَنْ ابى عَبداللّهِ، عَنْ ابيه، عَن آبائِه، عَنْ اميرِ المؤمنينَ (عليهم السلام): انَّ رَسوُلَ اللّهِ (صَلَّى اللّهُ عَلَيه وَ آلِه) كانَ اذَا بَعَثَ جَيشاً اوْ سَرِيَّةً، اوصَى‌ صَاحِبَها بِتقَوىَ اللّهِ فِى خَاصَّةَ نَفْسِهِ، وَ مَنْ مَعَه مِن المسلِمينَ خَيراً، وَ قَال: اغزوُا بِسْمِ اللّهِ وَ فِى سَبيلِ اللّهِ، وَ عَلَى مِلَّةِ رَسوُلِ اللّهِ (ص) وَ لا تُقاتِلوُا القومَ حَتَّى تَحتَجُّوا عَلَيهِم، بَانْ تَدعُوهُمْ الَى شَهادةِ انْ لْا الهَ الَّا اللّهُ وَ انَّ مُحمَّداً رَسولُ اللّهِ، وَ الْاقرارِ بِمَا جَاءَ بِهِ مِنْ عِنْدِ اللّهِ، فَانْ اجابوُكُمْ فَاخْوَانِكُمْ فِى الدِّينِ، فَادْعوُهُمْ حِينئذٍ الَى النُّقلَةِ مِنْ دِيارِهِمْ الى دَارِ المُهاجِرينَ، فَانْ فَعَلوُا وَ الَّا فَاخْبِروُهُمْ انَّهُم كاعْرابِ المُسلميِنَ، يَجرِى عَلَيهم حُكْمُ اللّهِ الَّذِى يَجرِى عَلَى المسلِمينَ، وَ لَيسَ لَهُم فِى الفَى‌ءِ وَ لا فِى الغَنيمةِ نصيبٌ، فَانْ ابَوا عَن‌الاسلامِ فَادعوُهُمْ الَى اعطاءِ الجِزيَةِ عَن يَدٍوَهُمْ صَاغِروُنَ، فَانْ اجابوُكُمْ الَى ذَلِكَ فَاقبَلوُا مِنْهُمْ، وَانْ ابَوا فَاستَعِينوُا بِاللّهِ عَلَيهِمْ وَقَاتِلوُهُمْ. (مستدرك‌الوسائل ١١، ص ٣١، ح ١٢٣٦٠)
از امام صادق (ع)- از قول پدرش، او نيز از پدرانش، از امير مؤمنان (ع)- براى‌ما روايت شده كه:
پيغمبر خدا (ص) آن‌گاه كه لشكر، يا فوج سپاهى را به جايى اعزام مى‌داشت، فرمانده آن را به طور خصوصى سفارش مى‌كرد كه از محرّمات الهى بپرهيزد.