پروردگارا! گام‌ها به سوى تو جابه‌جا گرديده است، و كالبدها خسته شده به رنج مى‌افتد، و دل‌ها تهى مى‌گردد (و با تو راز مى‌گويد). و دست‌ها به سوى تو برافراشته و چشم‌ها به رحمت تو، دوخته مى‌شود، «پروردگارا! پس ميان ما و قوم ما به حق داورى كن و تو بهترين داورانى.» (اعراف/ ٨٩) [اى رزمندگان!] با چشمداشت به كرامت و فزون‌بخشى خدا به پيش رويد! آن‌گاه مى‌فرمود: پروردگار، بزرگ‌تر از آن است كه وصف شود. خدا بزرگ‌تر است. جز پروردگار بى‌همتا معبودى نيست و خداوند بسيار بزرگ است. اى پروردگار، اى يكتاى بى‌نياز، اى خداى محمد.
به نام خداوند بخشنده مهربان، هيچ جنبش و نيرويى نيست مگر به عنايت و يارى خداى بلندمرتبه بزرگ، ما تو را مى‌پرستيم و از تو مدد مى‌طلبيم، «پروردگارا عذاب و سختى ستمگران را از ما بازدار.» اين جمله اخير، در صفين شعار آن حضرت بود.
عَن عَلىّ (عليه السلام)، انَّهُ كَانَ اذَا لَقِىَ العَدُوَّ قَالَ: (اللّهُمَّ انْتَ عِصْمَتي وَ نَاصِري وَ مَانِعي، اللّهُمّ بِكَ اصولُ وَبِكَ اقاتِلُ). (مستدرك ١١/ ١٠٧، ح ١٢٥٤٨)
از على (ع) روايت كرده است كه هنگام برخورد با دشمن فرمود: «خدايا! تويى كه نگهدارنده و ياور و بازدارنده من هستى. پروردگارا! به يارى تو به دشمن حمله مى‌برم و با آنان نبرد مى‌كنم.» ٦٩٥. عوامل آرامش و تقويت روحيه در دعاهاى امام سجاد (ع)
فَإِذَا صَافّ عَدُوّكَ وَ عَدُوَّهُ فَقَلّلْهُمْ فِي عَيْنِهِ، وَ صَغّرْ شَأْنَهُمْ فِي قَلْبِهِ، وَ أَدِلْ لَهُ مِنْهُمْ، وَ لَا تُدِلْهُمْ مِنْهُ، فَإِنْ خَتَمْتَ لَهُ بِالسّعَادَةِ، وَ قَضَيْتَ لَهُ بِالشّهَادَةِ فَبَعْدَ أَنْ يَجْتَاحَ عَدُوّكَ بِالْقَتْلِ، وَ بَعْدَ أَنْ يَجْهَدَ بِهِمُ الْأَسْرُ، وَ بَعْدَ أَنْ تَأْمَنَ أَطْرَافُ الْمُسْلِمِينَ، وَ بَعْدَ أَنْ يُوَلّيَ عَدُوّكَ مُدْبِرِينَ. (صحيفه سجاديه، دعاى ٢٧ بند ١٥)
امام سجاد (ع): پس آن گاه كه [براى رزمنده مسلمان‌] رويارويى با دشمن تو و دشمن خودش پيش آيد، شمار دشمنان را در ديده‌اش اندك و موقعيت آنان را در دلش كوچك گردان و او را بر ايشان چيره ساز و آنان را بر او چيره مگردان. پس اگر سرانجام كارش را نيك بختى قرار دادى و شهادت را برايش مقدر ساختى، شهادتش را زان پس قرار ده كه دشمنت را به خاك هلاكت انداخته و آنان را در بند اسارت خسته و رنجور ساخته و زان پس قرار ده كه مرزهاى سرزمين مسلمين ايمن شده و دشمنت پشت كرده و گريخته است.
اللّهُمّ وَ أَيّمَا غَازٍ غَزَاهُمْ مِنْ أَهْلِ مِلّتِكَ، أَوْ مُجَاهِدٍ جَاهَدَهُمْ مِنْ أَتْبَاعِ سُنّتِكَ لِيَكُونَ دِينُكَ الْأَعْلَى وَ حِزْبُكَ الْأَقْوَى وَ حَظّكَ الْأَوْفَى فَلَقّهِ الْيُسْرَ، وَ هَيّئْ لَهُ الْأَمْرَ، وَ تَوَلّهُ بِالنّجْحِ، وَ تَخَيّرْ لَهُ‌