خواهند شد، نه از آن رو كه از شما به حق سزاوارترند. بلكه در راه باطلى كه زمامدارشان مى‌رود شتابان فرمان بردارند. و شما در گرفتن حق من سُستى مى‌ورزيد، و هر آينه، ملت‌هاى جهان صبح مى‌كنند در حالى كه از ستم زمامدارانشان در ترس و وحشتند، من صبح مى‌كنم در حالى كه از ستمگرى پيروان خود وحشت دارم. شما را براى جهاد با دشمن برانگيختم، اما كوچ نكرديد، حق را به گوش شما خواندم ولى نشنيديد، و در آشكار و نهان شما را دعوت كردم، اجابت نكرديد، پند و اندرزتان دادم، قبول نكرديد. آيا حاضران غائب مى‌باشيد؟ و يا بردگانى در شكل مالكان؟ فرمان خدا را بر شما مى‌خوانم از آن فرار مى‌كنيد، و با اندرزهاى رسا و گويا شما را پند مى‌دهم از آن پراكنده مى‌شويد، شما را به مبارزه با سركشان ترغيب مى‌كنم، هنوز سخنانم به آخر نرسيده، چون مردم سبأ متفرق شده، به جلسات خود باز مى‌گرديد، و در لباس پند و اندرز، يكديگر را فريب مى‌دهيد تا اثر تذكرات مرا از بين ببريد. صبحگاهان كجى‌هاى شمار را راست مى‌كنم، شامگاهان به حالت اول بر مى‌گرديد، چونان كمان سختى كه نه كسى قدرت راست كردن آن را دارد و نه خودش قابليت راست شدن را دارا است. اى مردمى كه بدن‌هاى شما حاضر و عقل‌هاى شما پنهان و افكار و آراء شما گوناگون است و زمامداران شما دچار مشكلات شمايند، رهبر شما از خدا اطاعت مى‌كند، شما با او مخالفت مى‌كنيد، اما رهبر شاميان خداى را معصيت مى‌كند، از او فرمانبردارند. به خدا سوگند دوست دارم معاويه شما را با نفرات خود مانند مبادله درهم و دينار با من سودا كند، ده نفر از شما را بگيرد و يك نفر از آنها را به من بدهد! اى اهل كوفه! گرفتار شما شده‌ام كه سه چيز داريد و دو چيز نداريد: كرهايى با گوش شنوا، گنگ هايى با زبان گويا، كورانى با چشمهاى بينا. نه در روز جنگ از آزادگانيد، و نه به هنگام بلا و سختى برادران يكرنگ مى‌باشيد. تهى دست مانيد. اى مردم! شما چونان شتران دور مانده از ساربان مى‌باشيد، كه اگر از سويى جمع آورى شوند از ديگر سو، پراكنده مى‌گردند.
به خدا سوگند، مى‌بينم كه اگر جنگ سخت شود و آتش آن شعله گيرد و گرمى آن سوزان، پسر ابوطالب را رها مى‌كنيد و مانند جدا شدن زن حامله پس از زايمان از فرزندش، هر يك به سويى مى‌گريزيد. و من در پى آن نشانه‌ها روانم كه پروردگارم مرا رهنمون شده و آن راه را مى‌روم كه رسول خدا (ص) گشوده، و همانا من به راه روشن حق گام به گام ره مى‌سپارم.