«سماعه» از امام صادق (ع) نقل كرده كه آن حضرت فرمود: عباد بصرى، امام على‌بن الحسين (ع) (امام سجاد) را در راه مكه ملاقات كرد [به طعنه‌] گفت: على‌بن الحسين! جهاد و سختى‌هايش را ترك كردى و به حج روى آوردى؛ خداوند مى‌فرمايد: «ان الله اشترى من المؤمنين انفسهم و اموالهم بان لهم الجنة يقاتلون فى سبيل الله» (توبه/ ١١١) امام (ع) فرمود: آيه را تا آخر بخوان و تمام كن. آن‌گاه عباد بصرى گفت: «التائبون العابدون» تا آخر آيه.
امام (ع) فرمود: هنگامى كه ببينم كسانى كه مى‌جنگند، چنين صفاتى دارند، در اين صورت جهاد همراه اين‌ها از حج بافضيلت‌تر است.
عَن عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عَمْرو قَالَ قَال لِي أَبُو عَبْدِاللَّه (ع) يا عَبْد الْمَلِكِ مَا لِي لَاأَرَاكَ تَخْرُجُ إِلَى هَذِهِ الْمَوَضِعِ الَّتِي يَخْرُجُ إِلَيْهَا اهْلَ بِلَادِكَ قَال قُلتُ و أَينِ؟ قَالَ جَدِّةُ وَ عَبَّادَانُ وَ الْمَصِّيصَةِ وَ قَزْوينُ فَقُلتْ انتِظَاراً لِأَمْرِكُم و الِاقُتِداءِ بِكُمْ فَقَالَ إِي وَ اللَّهُ لَوُ كانَ خَيْراً ما سَبَقُونا إِلَيْهِ قَال قُلْتُ لَهُ فَإِنَّ الزَّيْدِيَّةَ يَقُولُونَ لَيْسَ بَيْنَنَا وَ بَينَ جَعْفَرٍ خَلَافٌ إِلَّا أَنَّهُ لَايَرَى الْجِهَادِ فَقَالَ أَنا لَا أرَاهُ بَلَى و اللَّهُ إِنّي لَأَرَاهُ وَ لَكِنَّي أَكْرَهُ أنْ أَدعَ عِلْمِي إِلَى جَهْلِهِمْ. (وسائل الشيعه ١٥/ ٤٦، ح ١٩٩٥٥، الكافى ٥/ ١٩، تهذيب ٦/ ١٢٦)
عبدالملك بن عمرو گفت: امام صادق (ع) به من فرمود: اى عبدالملك! تو را نمى‌بينم به مواضعى بروى كه همشهرى هايت (براى جنگ) رفتند؟
عبدالملك مى‌گويد: گفتم: منظورتان كجاست؟ امام (ع) فرمود: (شهرهاى) جده، عبادان، مصيصه و قزوين. گفتم: ما منتظر امر شما هستيم. و از شما پيروى مى‌كنيم. امام (ع) فرمود: آرى قسم به خدا اگر رفتن آن‌ها خير وصلاح بود، نمى‌توانستند براى رفتن به آن جا از ما سبقت بگيرند.
به امام (ع) عرض كردم: فرقه زيديه مى‌گويند: بين ما و (امام) جعفر (ع) اختلاف نظرى نيست، مگر اين كه او جهاد را قبول ندارد.
امام (ع) فرمود: آيا من قبول ندارم؟ به خدا سوگند كه من معتقد به جهاد هستم. اما مى‌دانم كه براى جهاد، شرايطى است، و خوش ندارم كه عمل به علم خود را رها كنم و پيرو جهالت ايشان گردم؛ پس همين مرا از رفتن به سوى آن‌ها باز مى‌دارد.
عَن ابِى جَعفر مُحمد بن علىّ (عليهما السلام)، انَّهُ قَالَ: اذَا اجْتَمَعَ لِلِامَامِ عِدَّةُ اهلِ بَدرٍ- ثَلاثَمائةُ وَ ثَلاثَةُ عَشَر- وَجَبَ عَليهِ القِيامُ وَالتّغييرُ. (مستدرك الوسائل ١١/ ٧٨، ح ١٢٤٦٥)