بر آن‌ها (نيز) واجب است؟ فرمود: نه (واجب نيست) مگر اينكه (يك) وضعيت حاد و بحرانى براى اسلام پيش آيد كه (دولت اسلامى مجبور شود از آن‌ها كمك بگيرد) و پناه مى‌برم به خدا از اينكه در چنين امرى به آن‌ها، احتياج شود؛ و فرمود: و مادامى كه جهاد نكرده‌اند غنيمتى به آن‌ها تعلق نمى‌گيرد.
١٠٢٥. محروميت تازه مسلمانان از غنايم جنگى‌ العَيّاشِى فِى تَفسِيرِهِ: عَن جَعفرِبنِ مُحمّد، عَن أَبى جَعفر (عليهماالسلام): «انَّ اللَّهَ بَعَثَ مُحمّدَاً (صلى اللَّه عليه و آله) بِخَمْسَةِ أَسيَافٍ: فَسَيفٌ عَلَى مُشرِكِىَ العَرب، قَالَ اللَّهُ جَلَّ وَجهَه: فَاقتُلُوا المشُرِكِينَ حَيثُ وَجدْتُمُوهُم وَ خُذُوهُم وَاحْصُرُوهُم وَاقْعَدُوا لَهُم كُلّ مَرْصدٍ (توبه/ ٥) فَان تَابُوا (يَعنِى فَان آمِنُوا) فَاخوَانِكُم فِى الدّينِ (احزاب/ ٥) وَلَا تَسبى لَهُم ذُرّيّةٌ، وَ مَالَهُم فِى‌ءٌ». (مستدرك الوسائل ١١/ ٢٥، ح ١٢٣٣٩)
«عياشى» در تفسير خود، از امام صادق (ع) از قول پدرش امام باقر (ع) روايت كرده كه فرمود:
خداوند، محمد (ص) را با پنج شمشير برانگيخت: يك شمشير بر مشركان عرب؛ خداى جل جلاله فرموده است: «مشركان را هركجا يافتيد بكشيد و بر سر راهشان در هر كمينگاهى بنشينيد و دستگيرشان كرده، آن‌ها را حبس كنيد، پس اگر بازگشتند ...» يعنى اگر ايمان آوردند، «در اين صورت برادران دينى شما خواهند بود». (كه در اين صورت) همسر و فرزندان‌شان به اسارت درنمى‌آيد، ولى از غنائم جنگى بهره‌اى ندارند.» عَنْ مَسْعَدَةَ بْنَ صَدَقَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِاللَّه (ع) قَالَ إِنَّ النَّبِيَّ (ص) كَانَ إِذَا بَعَثَ أَمِيراً لَه عَلَى سَرِيَّةٍ أَمَرَهُ بِتَقْوَى اللَّه عَزَّوَجَلَّ فِي خَاصَّةِ نَفْسِهِ ثُمَّ فِي أَصْحَابِهِ عَامَّةً ثُمَّ يَقُولُ ... وَ إِذَا لَقِيتُمْ عَدُوّاً لِلمُسلِمِين فَادعُوهُم الَى احدَى ثَلاثٍ فَان هُم اجابُوكُم الَيهَا فَاقبَلُوا مِنهُم، وَ كَفُوا عَنهُم: ادْعُوهُم إلَى الْإِسْلَامَ فَإِنْ دَخَلُوا فِيهِ فَاقْبَلُوا مِنه وَ كُفُّوا عَنْهُمْ وَادْعُوهُمْ إلَى الْهِجْرَةِ بَعْدَ الْإِسْلَامَ فَإِنْ فَعَلُوا فَاقْبَلُوا مِنْهُمْ وَ كُفُّوا عَنْهُم‌ وَ إِنْ أَبَوْا أَنْ يُهَاجِرُوا وَ اخْتَارُوا دِيَارَهُمْ وَ أَبَوْا أَنْ يَدْخُلُوا فِي دَارِ الْهِجْرَةِ كَانُوا بِمَنْزِلَةِ أَعْرَابِ الْمُؤمِنينَ يَجْري عَلَيْهِم‌ مَا يَجْري عَلَى أعْرَابِ الْمُؤمِنينَ وَ لَا يَجْري لَهُمْ فِي الْفَيْ‌ءِ وَ لَافِي الْقِسْمَةَ شَيْئاً [شى‌ءٌ] إِلّا أَنْ يُهَاجِرُوا فِي سَبِيل اللَّهِ (وسائل الشيعه ١٥/ ٥٩، ح ١٩٩٨٦؛ الكافى، ٥/ ٢٩)
«مسعدة بن صدقه» از امام صادق (ع) نقل كرد كه فرمود: رسول خدا (ص) هر گاه فرمانده‌اى را براى سريه‌اى مى‌فرستاد، او و يارانش را به تقواى الهى سفارش مى‌كرد. سپس مى‌فرمود: ... و