از امير مؤمنان (ع) روايت شده كه پيغمبر خدا (ص) نهى فرمود از اينكه پيش از تقسيم غنايم، رزمنده‌اى اسبى را كه جزو غنايم است، آنقدر سوار شود كه ضعيف و لاغر شود، يا لباسى را كه جزو غنايم است و هنوز تقسيم نشده آنقدر بپوشد كه كهنه شود، و بعد به جاى خودش برگرداند.
امّا اگر در ميدان جنگ با دشمن، مسلمانان به برخى غنايم مانند سلاح و چارپايان نياز داشته باشند، مى‌توانند از آنها- قبل از تقسيم- [در حد مورد نياز] استفاده كنند و دوباره به محل خود برگردانند. و فرمود: استفاده كردن از علف و غذايى كه در ميان غنايم است قبل از آنكه تقسيم گرديده باشد مانعى ندارد، روز جنگ خيبر اصحاب رسول خدا (ص) در ميان غنايم به غذايى دست يافتند، پيش از آنكه تقسيم شود از آن خوردند.
١٠٢٣. حرمت خيانت و دستبرد به غنايم‌ وَمَا كَانَ لِنَبِيٍّ أَن يَغُلَّ وَمَن يَغْلُلْ يَأْتِ بِما غَلَّ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ تُوَفَّى‌ كُلُّ نَفْسٍ مَا كَسَبَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ. (آل‌عمران/ ١٦٣- ١٦١)
و هيچ پيامبرى را نَسِزَد كه خيانت ورزد، و هر كس خيانت ورزد، روز قيامت با آنچه در آن خيانت كرده بيايد؛ آنگاه به هر كس [پاداش‌] آنچه كسب كرده، به تمامى داده مى‌شود و بر آنان ستم نرود.
عن اميرالمؤمنين (ع): بَلَغَنِي عَنْكَ أَمْرٌ إِنْ كُنْتَ فَعَلْتَهُ فَقَدْ أَسْخَطْتَ إِلَهَكَ وَ عَصَيْتَ إِمَامَكَ أَنَّكَ تَقْسِمُ فَيْ‌ءَ الْمُسْلِمِينَ الَّذِي حَازَتْهُ رِمَاحُهُمْ وَ خُيُولُهُمْ وَ أُرِيقَتْ عَلَيْهِ دِمَاؤُهُمْ فِيمَنِ اعْتَامَكَ مِنْ أَعْرَابِ قَوْمِكَ فَوَالَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَئِنْ كَانَ ذَلِكَ حَقّاً لَتَجِدَنَّ لَكَ عَلَيَّ هَوَاناً وَ لَتَخِفَّنَّ عِنْدِي مِيزَاناً فَلَا تَسْتَهِنْ بِحَقِّ رَبِّكَ وَ لَا تُصْلِحْ دُنْيَاكَ بِمَحْقِ دِينِكَ فَتَكُونَ مِنَ الْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا أَلَا وَ إِنَّ حَقَّ مَنْ قِبَلَكَ وَ قِبَلَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ فِي قِسْمَةِ هَذَا الْفَيْ‌ءِ سَوَاءٌ يَرِدُونَ عِنْدِي عَلَيْهِ وَ يَصْدُرُونَ عَنْهُ. (نهج‌البلاغه، نامه ٤٣)
امام على (ع) در نامه‌اى به مصقلة بن هبيره شيبانى، فرماندار اردشير خُرَّه (فيروز آباد) از نهرهاى فارس نوشت: درباره تو گزارشى به من رسيده است كه اگر درست باشد خداى را بر سر خشم آورده و از فرمان پيشواى خود سرپيچيده‌اى: تو اموال و غنايمى كه از آن همه مسلمانان است و آن را به زور نيزه‌ها و اسبان خود به دست آورده‌اند و بر سر آن خون داده‌اند، به سران عرب قوم خويش بخشيده‌اى. سوگند به آن كه دانه را شكافت و جان را آفريد، چنانچه اين خبر