[اين غنايم، نخست‌] به بينوايان مهاجرى اختصاص دارد كه از ديارشان [: مكه‌] و اموالشان رانده شدند، خواستار فضل خدا و خشنودى [او] مى‌باشند و خدا و پيامبرش را يارى مى‌كنند.
اينان همان مردم درست كردارند. و براى كسانى كه در اين سرا [: سرزمين مدينه‌] و در سراى ايمان پيش از مهاجران مسكن گزيدند و كسانى را كه به سويشان هجرت كنند دوست مى‌دارند، و در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمى‌كنند و آنها را بر خود مقدم مى‌دارند هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند؛ كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش بازداشته شده‌اند، رستگاران‌اند.
و [نيز] كسانى كه بعد از آنان [: مهاجران و انصار] آمده‌اند [و] مى‌گويند: پروردگارا، بر ما و بر آن برادرانمان كه در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتند ببخشاى، و در دلهايمان نسبت به كسانى كه ايمان آورده‌اند [هيچ‌گونه‌] كينه‌اى مگذار. پروردگارا، راستى كه تو رؤوف و مهربانى.
١٠١٥. سهم رزمندگان‌ عَن ابنِ سَنان، عَن ابِى عَبداللَّه عليه‌السلام قَالَ: سَمِعتُه يَقُول فِى الغَنِيمَةِ: يُخرَجُ مِنهَا الخُمسُ وَ يُقْسَمُ مَا بَقِىَ بَيْنَ مَن قَاتَلَ عَليهِ وَ ولَّى ذَلِكَ (بحارالانوار، ج ٩٧، ص ٥٥، ح ٦؛ تفسير عياشى ٢/ ٦١)
ابن سنان مى‌گويد: بارها از امام صادق (ع) شنيدم كه درباره غنيمت مى‌فرمود: خمس غنيمت خارج مى‌شود و مابقى آن بين افرادى كه با دشمن جنگيده‌اند به متصدى و اداره كننده جنگ تقسيم مى‌شود ١٠١٦. سهم سواره نظام و پياده نظام از غنايم‌ قَالَ اميرُالمؤمِنِين (ع): اذَا كَانَ مَعَ الرّجُلِ افْرَاسٌ فِى الغَزوِ لَمْ يُسْهَمْ الّا لِفَرَسَيْنِ مِنْهَا. (وسائل الشيعه، ١٥/ ١١٥، ح ٢٠١٠٢؛ الكافى، ج ٥، ص ٤٤)
امير مؤمنان (ع) فرمود: در ميدان جنگ چنانچه مردى چند اسب با خود داشته باشد از غنايم جز براى دو اسب از آن‌ها سهمى داده نمى‌شود.
عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عَلِيّاً (ع) كَانَ يَجْعَلُ لِلْفَارِسِ ثَلَاثَةَ أَسْهُمٍ وَ لِلرَّاجِلِ سَهْماً أَقُولُ حَمَلَهُ الشَّيْخُ عَلَى تَعَدُّدِ الْأَفْرَاسِ لِلْفَارِسِ لِمَا مَضَى وَ يَأْتِي. (وسائل‌الشيعه، ١٥/ ١١٦؛ ح ٢٠١٠٣؛ عوالى‌اللالى، ج ٣، ص ١٨٦)
امام جعفر صادق (ع) از پدرش روايت كرده است كه: على (ع) از غنايم به دست آمده براى سواره‌نظام، سه سهم و براى پياده‌نظام، يك سهم قرار مى‌داد.