دشمن را شكست داد، هرچه را در اردوگاه و ميدان جنگى آنان بود و آن را براى جنگيدن آورده بودند جمع‌آورد و يك‌پنجم از آن را جدا و چهارپنجم باقى‌مانده را بر يارانش تقسيم كرد و (به سوى بصره) حركت نمود. در بصره اصحابش گفتند: اى امير مؤمنان! همسران، فرزندان و دارايى آنان را هم بين ما تقسيم كن! فرمود: آن، حق شما نيست. گفتند: چگونه است كه (ريختن) خون‌شان را بر ما حلال كردى، اما به اسارت گرفتن فرزندان‌شان را روا نمى‌دانى؟! فرمود: «مردانشان با ما جنگيدند و ما هم آن‌ها را كشتيم؛ اما (براى اسير گرفتن) همسران و فرزندان‌شان مجوزى نداريم؛ چون زنان‌شان مسلمان‌اند، و در «دار الهجرة» به سر مى‌برند. شما نيز عليه آنان دليلى نداريد كه با استناد به آن بتوانيد چنين كارى انجام دهيد، اما آن‌چه به ميدان جنگ آورده بودند و به مدد آن با شما مى‌جنگيدند و لشكريانشان با خود داشته‌اند كه در محدوده ميدان جنگى آنها به دست شما افتاده از آن شماست، ولى هرچه در خانه‌هاشان موجود است، ميراث است كه بر طبق مقررات الهى به ورثه آنان تعلق دارد، و بر زنان (شوهرمرده) لازم است عده (وفات) نگهدارند (و بعد از آن مى‌توانند ازدواج كنند)، و دستيازى شما بر زنها و بچه‌هاى آن‌ها مجوزى ندارد.» فرهنگ موضوعى جهاد در آيينه آيات و روايات ٦١٦ ١٣١. سهام و مصارف غنايم ص : ٦١١ آنان در آن مورد بارها به حضرت، مراجعه و درخواست خود را تكرار كردند. وقتى زياد تكرار شد فرمود: «تيرهاى قرعه خود را حاضر كنيد، و نخست عايشه را قرعه‌كشى كنيد! كدام‌يك از شما حاضر است او را كه سرسلسله فتنه بوده، در سهم خود بگيرد؟» گفتند: (از اقدام به چنين كارى) از خدا، طلب آمرزش مى‌كنيم! فرمود: «پس من هم به پيشگاه خدا پوزش مى‌طلبم از اين كه مرتكب خطا و گناهى گردم!» پس همگى ساكت شدند و به آن‌چه در خانه‌هاى‌شان بود دست نزدند و متعرض همسران و فرزندان‌شان نشدند.
١٠٠٧. حلال نبودن اموال در دارالاسلام‌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُلَيَمانَ قَالَ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع إِنَّ النَّاسَ يَرْوُونَ أَنَّ عَلِيّاً ع قَتَلَ أَهْلَ الْبَصْرَةِ وَ تَرَكَ أَمْوَالَهُمْ فَقَالَ إِنَّ دَارَ الشِّرْكِ يَحِلُّ مَا فِيهَا. (وسائل الشيعه، ١٥/ ٧٩، ح ٢٠٠٢٠)
«عبداللَّه بن سليمان» گفت: من به امام صادق (ع) عرض كردم كه مردم معتقدند على (ع) با اهل‌